Kwaadspreken over de buren

Dat de Nederlandse journalist Derk-Jan Eppink (ook aanbevolen als dagvoorzitter) in juni voor een Vlaamse partij gaat deelnemen aan de Europese verkiezingen, heeft wel ergens in de krant gestaan, maar we vonden het geen wereldnieuws. Polen mogen tenslotte ook in Rotterdam werken. Hoeveel Nederlanders zouden trouwens de Belgische politicus Jean-Marie Dedecker kennen? Net zo weinig als er Belgen zijn die wel eens van Rita Verdonk hebben gehoord.

Als judocoach die in de Belgische politiek een krachtig rechts-Vlaams geluid wilde laten horen, kreeg Jean-Marie in z’n nieuwe loopbaan eerst ruzie met de fractie van de VLD en daarna met die van de Nieuw Vlaamse Alliantie, alvorens hij begreep dat hij in z’n eentje de Pim Fortuyn en de Geert Wilders van zijn (halve) land moest worden. Met de LDD (Lijst Dedecker) haalde hij in 2007 meteen vijf zetels in het federale parlement.

Het voelt altijd als een troost om te zien dat niet alleen wij niet goed bij ons hoofd zijn. Dat is één reden waarom ik dol ben op de Belgische en met name de Vlaamse staatkunde.

Neem nu iemand als minister Bert Anciaux – een meer linkse scharrelaar. Zijn portefeuille is cultuur, en zo kennen we hem ook uit de dagen dat hij Gerard Reve verbood om de Prijs der Nederlandse Letterkunde te komen ophalen. Omdat Joop Schafthuizen aan een Vlaams piemeltje had gezeten (of alleen maar had willen zitten), meende Anciaux dat hij koning Albert tegen Gerard moest beschermen.

Cultuur is bij iemand die er uit ziet als het vleesgeworden Verdriet van België natuurlijk ook maar betrekkelijk. De minister vecht bovenal voor eerherstel van het veldrijden, en tégen Israël. Toen vorig jaar een buschauffeur bij Nazareth met een Arafatdoek achter het stuur durfde te zitten en bijna werd ontslagen, schreef Bert op z’n website: ‘Iedere rechtgeaarde Vlaming zou een Arafatsjaal moeten dragen.’ En daags na de kindermoord in Dendermonde onthulde hij op zijn ‘webstek’: ‘Ik moest onmiddellijk denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust door een agressor omgebracht, en zonder dat die agressor opgepakt werd.’

Hij was het liefst als Niels Albert op z’n veldrijdersfiets naar Jeruzalem gereden om ze mores te leren. Hij ziet zichzelf en zijn Vlaamse mede-antisemieten bij voorkeur als de Palestijnen van de Europese Unie.

In de Vlaamse editie van het ook in Nederland nogal aanstotelijke programma Man bijt hond, was naar aanleiding van het webstekrelletje nog een item gemaakt waarin de draak werd gestoken met de joodse boosheid. Dus veel rare orthodoxe pijpenkrullen in beeld, maar vooral ook een patserig horloge en een patserige auto: de symbolen die Julius Streicher indertijd al zo karakteristiek voor het wereldjodendom had gevonden.

Denkt Derk-Jan dat hij kan aarden in de politiek van dat eigenaardige land? Hij kan hebben overwogen dat hij als kaaskop (‘Nederbelg’, laat hij zich graag noemen) na electoraal succes meteen door kan naar Straatsburg, waar je Anciaux niet tegenkomt. Maar met het gedachtegoed op zak van de Vlaamse Fortuyn & Wilders?

Nou moet gezegd worden dat Jean-Marie Dedecker in de verste verte niet lijkt op zijn Hollandse voorbeelden. Hij is geestig en gevat, en hij steeg tijdens de debatten over het meelijwekkende kabinet van Yves Leterme tot grote retorische hoogten. Nog gisteren, toen een ‘commissie van experten’ (rijmt in het Vlaams op een zak vol erwten) een parlementair onderzoek naar het Fortis-zaakje als ongrondwettelijk van de hand wees, zei Jean-Marie iets dat scherper en humoristischer dan ik in jaren in de Haagse Tweede Kamer heb mogen horen.

Want dat moet natuurlijk ook nog gezegd worden: België heeft inzake Irak Bush zelfs niet eens politiek gesteund. Maar ja, hun Balkenende heette toen nog Verhofstadt.