Zwelgen met het sombere debuut van de White Lies

cd pop

White Lies.

To Lose My Life...

Wat zegt het over deze tijd dat sombere muziek zo populair is? Dat zangers die klinken als een dominee kunnen rekenen op de bijval van legioenen fans?

Het hedendaagse publiek heeft blijkbaar behoefte aan zwartgallige romantiek, want dat is wat Interpol, Editors en het nieuwe Britse trio White Lies onderling verbindt. Het is de romantiek van zwarte kleren en zwelgen in jong gestorven Franse dichters. Die ingrediënten liggen er bij White Lies, op hun debuut-cd To Lose My Life, nogal dik bovenop, gezien het zwarte uniform van de bandleden en de tekstuele obsessie met begrafenissen.

In de muziek hoor je de verkilling in de zweverige orgels, echoënde zang en straffe drums. Toch is die doem bij White Lies maar vernis. Voor oprechte depressie heeft de stem van Harry McVeigh te veel jongensachtige bravoure. En voor zwelgen in onlust heeft een aantal nummers ook te veel Killers-achtige levenlust.

De menigten op Pinkpop of Lowlands (waar de groep afgelopen editie nog in een klein tentje optrad) zullen straks springen op nummers als Death of To lose my life. Weliswaar op mars-achtige ritmes, maar toch: dansen.

En was dansen ooit een uiting van somberheid?

HESTER CARVALHO