Soms is het of Klaasen auditie staat te doen

Cabaret Eindelijk alleen, door Alex Klaasen. Gezien: 2/2 in de Schouwburg, Leiden. Tournee t/m 30/5. Inlichtingen: 020-6164004 of www.humstu.nl***

„Ik hoor stemmen in mijn hoofd,” zingt Alex Klaasen in Eindelijk alleen – en dat slaat natuurlijk op het verbluffende assortiment aan stemmen dat hij beheerst.

Het liedje is zo ongeveer het enige uit de hele voorstelling waarin zijn eigen stem te horen is. Even maar, want hij verruilt het alweer gauw voor de vocale musicalgalm waarin het nummer blijkt te ontaarden. En dat is nog maar één van de vele verschillende stemmen die hij ten beste geeft. Een stuk of vijftien zijn het er, volgens mijn telling.

Eindelijk alleen is het eerste soloprogramma van Klaasen, die zijn veelzijdigheid tot dusver alleen in ensembleproducties liet zien. Na zijn cabaretsucces met Martine Sandifort speelde hij in musicalachtige voorstellingen als Jan, Jans en de kinderen, Lang en gelukkig en Verplichte figuren. In het tv-programma Kopspijkers persifleerde hij Nederlandse zangers en in de serie Gooische Vrouwen vertolkte hij een nuffige stylist.

Maar dat was, qua typeringskunst, nog bijna niets in vergelijking met wie en wat hij nu allemaal laat zien en horen: een chansonnier wiens loze levensgenietlied Joi de vivre op op Brel-achtige wijze accelereert, een lieve moeder wier zoon meedoet aan fistfuck-kampioenschappen, twee concertzangers, een paaldansdocente op de automatische piloot, twee uiteenlopende fans van een musicalster, een Zelfmoordsmurf die opeens niet meer dood wil, een lachtherapeut (die doet denken aan de Britse komiek Rowan Atkinson in diens begintijd), een dame voor wie shoppen de enige remedie tegen een ongelukkig huwelijk is, een dak- en waarschijnlijk ook tandeloze zwerver, een bejaarde man die blij is dat al zijn leeftijdsgenoten dood zijn – en dat is nog niet eens alles.

Klaasen weet al die figuren met begenadigde precisie tot leven te brengen. Altijd raak, soms onbedaarlijk grappig, maar soms ook niet. Soms is de tekst na de eerste verrassende inzet immers net niet lang genoeg leuk meer om het eind van de scène te halen.

Een enkele keer is die zelfs vanaf het begin al niet erg geestig, zoals het aan een drol gerichte afscheidslied. Wat zich allengs echter het meest gaat wreken, is de vorm van het programma. Klaasen speelt in feite een stuk of vijftien losse scènes achter elkaar, zonder dat die ook maar iets met elkaar te maken hebben. Alsof hij auditie staat te doen, alsof Eindelijk alleen alleen maar is gemaakt om te demonstreren waartoe hij allemaal in staat is.

Dat is dus razend veel, maar dat kan geen anderhalf uur lang spannend blijven.