Spelen met imploderende sterrenstelsels

Dans Here we live and now. Gezien: 29 januari Korzo, Den Haag. Aldaar t/m 7 februari. Informatie: tel. 070-3637540 of www.korzo.nl ***

„Vloeistofdia’s”, fluistert een toeschouwer nogal hard tijdens Inside the Outside van Pedro Goucha Gomes. De solochoreografie van de voormalig NDT-danser bevat meer bekends. Nadat prachtdanseres Genevieve Osborne-Horvath haar lichaam heeft laten wentelen in de lichteffecten die Hee-Seung Choi op de vloer creëert met behulp van een overheadprojector en een glazen schaal, beschrijft ze de eigenaardigheden van haar buitenkant. Choi noteert de gegevens, weer via de overhead, op Osbornes lichaam.

Dergelijke vormen van projectie en ‘autobio graven’ kennen we in soorten en maten, maar Goucha, die eerder mooi werk liet zien, biedt geen verrassingen. Vernieuwing is ook niet het belangrijkste doel van de vierde editie van ‘Here we live and now’. Het gaat erom jonge makers in de gelegenheid te stellen werk te tonen. Voor uitgekristalliseerde, innovatieve concepten is binnen deze presentatie van jonge choreografen te weinig tijd.

Des te opmerkelijker is de scherpe timing in 15 Minute Universe van David Middendorp, die dans combineert met computeranimatie. Dat mag intussen zijn specialisme heten. Twee dansers (Guzman Rosaco Nosti en Uri Eugenio) spelen met cirkelende, uitdijende en imploderende sterrenstelsels; ze steppen erop, laten ze van richting veranderen en kijken kunstjes van elkaar af. Het levert een heel onderhoudend kwartiertje op.

Zwaarder op de hand is Joeri Dubbe: het intermenselijke contact tussen drie gehandschoende dansers is moeizaam, de stemming neurotisch. Maar het is niet zozeer de inhoud als wel de bewegingstaal die opvalt. Vrijwel alle invloeden uit NDT-verleden komen in Prospect Future voorbij: Kylián, Lightfoot Léon, Ek, zelfs, zo lijkt het, en ook nog een vleugje Goecke. Het knappe is dat Dubbe van al die invloeden toch een eenheid van weet te maken.

In het werk van Isabelle Chaffaud (óók ex-NDT) wisselen twee danseressen reuzenstappen en grote maaiende bewegingen af met minuscule gebaartjes en verstilde momenten. Door de onhandige interactie met een rondwandelende cellist, een actrice, en verschillende glazen objecten krijgt Jetsam Vow een stoffig, therapeutisch sfeertje, vooral als de danseressen zichzelf met een strijkstok bespelen.

Maar met zulke goede dansers, ook in de andere stukken, is dat euvel gelukkig gemakkelijk te overleven.