Het had waarschijnlijk ooit iets te maken met wildplassen

Ik heb nog nooit geklaagd over een goede recensie, ook als ik geen idee had of het wel echt over mijn boek ging. Over slechte recensies klaag ik daarentegen graag, en met mij velen. Auteurs hebben een aantal manieren gevonden om hier mee om te gaan:

A) De recensent haat me. Ik weet niet wat ik heb gedaan, maar waarschijnlijk heeft het iets te maken met drie maanden geleden, wildplassen, de fiets van zijn dochtertje en uientaart.

B) De recensent haat mijn uitgeverij. Er is al een jarenlange strijd aan de gang tussen de uitgever, de krant en vorige auteurs. Het had waarschijnlijk ooit iets te maken met wildplassen.

C) De recensent heeft het helemaal niet goed gelezen. Als hij het wél goed gelezen had - en niet tussen akkefietjes met zijn al drie maanden seksweigerende vrouw in - had hij begrepen dat het juist schóónheid is dat de vriendin om verlossing vraagt via een Russisch wiegelied.

D) „Vergeef hen Vader, want ze weten niet wat ze doen”: mijn tijd komt nog wel. We zullen zien wie het laatst lacht.

Dat laatste gebeurde Kluun. Zijn boek Komt een vrouw bij de dokter werd genadeloos afgekraakt door Arie Storm in Het Parool. Inmiddels is het boek een fenomeen. Op het literaire festival Weerwoord gaan ze voor het eerst publiekelijk de strijd met elkaar aan: Kluun vs Arie Storm. Ik hoop dat het een soort blanke heren proza-battle wordt, met zinnen als: ‘Mijn boek was beter dan jouw recensie, ik heb tenminste geen literaire pretentie’, en ‘Jij gaat vreemd terwijl je vrouw kanker heeft, ik heb nog nooit zoveel wansmaak in één boek beleefd. Yo.’ Als dat niet gebeurt hoop ik dat ze gaan vechten, zwetend, met ontblote tanden, waarna ze jasjes scheuren en met dassen elkaar wurgen.

Het begint. Ze gaan met elkaar in debat, en jammer genoeg vecht of rijmt er niemand. Het gesprek loopt een beetje dood: Kluun vindt de recensie van Arie te persoonlijk. Arie vindt van niet. Arie vindt Kluun geen Grootsche Literatuur. Kluun ook niet. Hoewel ze totaal langs elkaar heen praten, is het wel spannend om te zien hoe ze beiden hun ergernis willen verbergen en kalmte proberen te bewaren: af en toe lachen (ik ben ontspannen! Ik lach!) of toch met een venijnig steekje onder water het publiek voor je proberen te winnen. Uiteindelijk wordt het debat besloten en lopen ze beiden naar vrienden of familie. Hoewel het best iets heeft om volwassen mannen te zien kibbelen, hoop ik dat ze de volgende keer zullen rappen.

Renske de Greef

Aaf heeft tot 8 februari vakantie. Renske de Greef (24) is columniste en auteur van onder andere ‘Was alles maar konijnen’.