Franse banken zijn niet erg happig op staatssteun

Frankrijk mag dan zijn ontsnapt aan de bankfiasco’s die de Verenigde Staten, Engeland en Duitsland hebben getroffen, maar ‘le credit crunch’ is niet minder politiek geladen. Dat is de reden dat president Nicolas Sarkozy andere landen volgt met een tweede tranche staatssteun voor binnenlandse kredietverstrekkers.

Franse banken hebben hun best gedaan in nationale campagnes uiting te geven aan hun bereidheid om te blijven lenen aan bedrijven en consumenten nu de economie vertraagt. Aan hun vermogen om zich aan die belofte te houden, mag worden getwijfeld, ondanks beweringen van het tegendeel.

Het centrale deel van het jongste overheidsplan is een aanbod om kapitaal te injecteren in de vorm van preferente aandelen, ter aanvulling van het hybride kapitaal dat vorig jaar beschikbaar werd gesteld. De voorwaarden zullen volgens ingewijden worden afgestemd op de behoeften van individuele banken. Maar het controversiële aspect zullen de kosten en de gevolgen voor de dividenden van gewone aandeelhouders zijn – net als bij de vele andere steunoperaties die draaien om de preferente aandelen.

Eén optie is het aanbrengen van een rechtstreeks verband tussen de couponrente over de preferente aandelen en de dividenden. Hoe meer geld er dan aan de aandeelhouders wordt uitgekeerd, des te duurder het overheidskapitaal wordt. Dat kan een slimme manier lijken om banken aan te moedigen hun vastgehouden verdiensten te gebruiken om hun kapitaalsterkte te verbeteren. Maar het zal een koele ontvangst krijgen, niet in de laatste plaats onder de aandeelhouders van Crédit Agricole, voor wie het dividend bijzonder aantrekkelijk is.

Société Générale heeft gezegd 1,7 miljard euro van de staat te willen aannemen, zonder de vorm of de kosten daarvan te specificeren. Dan blijft BNP Paribas over. Die bank aanvaardde 2,6 miljard euro in de eerste tranche van de reddingsoperatie voor banken en kan nu hetzelfde bedrag incasseren, en de bestaande hybride overheidsaandelen in preferente aandelen omzetten. Dat zou een dure manier kunnen zijn om haar ‘tier 1 capital ratio’ (een maatstaf voor de financiële gezondheid van banken) te verbeteren. Maar als zij een verwaterende claimemissie wil vermijden, beschikt de bank wellicht niet over veel alternatieven.

De kapitaaluitbreiding zou heel goed nodig kunnen zijn, maar een volledig oordeel over het plan moet worden opgeschort totdat alle kosten voor de banken bekend zijn. De Franse tact zal de banken ervan weerhouden Sarkozy de deur te wijzen. Maar intussen zal iedere dankbetuiging met veel tandengeknars gepaard gaan.