Ik stopte bijvoorbeeld een potlood met de tekst ?Japan? in mijn tas

Zoals vele anderen heb ik een voorliefde voor koopzondag in de Meubelboulevard. Het is de lichte treurigheid, de anonimiteit, het geslenter, de kordate vrouw met kort haar en kekke bril en vooral de man die daarachter loopt, wiens blik koortsachtig zoekt naar een scherp voorwerp om zichzelf op te werpen. Daarom toog ik blij naar de Vakantiebeurs, die me een soort Woonboulevard-op-koopzondag leek.

Het meisje achter de kassa keek me stralend aan. ‘Dat is dan 17,50 euro’, zei ze. Ik keek terug. ‘Wat?’ zei ik. ‘Moet ik zoveel betalen? Waarom?’ Nu keek ze iets verwarder. ‘Omdat… dit de Vakantiebeurs is’, zei ze. ‘Maar deze beurs bestaat alleen maar uit reclame’, riep ik. ‘Moet ik 17,50 euro betalen zodat mensen me kunnen indoctrineren met reclame?’ (Ik hou van het woord ‘indoctrineren’ in combinatie met ‘de Vakantiebeurs’.) Ze knikte angstig. ‘Want het kost alle standhouders veel geld om hier te staan’, voegde ze eraan toe. Ik kreeg toen het idee dat een verdere discussie zou uitkomen op het argument ‘omdat we in een democratie leven’, dus ik betaalde en ging snel naar binnen.

De Vakantiebeurs bleek uit meer standjes te bestaan dan er steden in de wereld zijn, en ze schreeuwden allemaal om aandacht. De lust om ooit nog te reizen verging me spontaan. De behoefte om me te verstoppen in een reusachtige, met lucht gevulde Chinese worstelaarpop werd daarentegen steeds groter. Om mij heen liepen honderden andere mensen, die allemaal hun lichaamsgewicht in reclamefolders leken te verzamelen. Nu hou ik van gratis spullen (ik stopte bijvoorbeeld een potlood met de tekst ‘Japan’ in mijn tas. Nog 17,45 euro te gaan), maar je entreeprijs in papier terugverdienen heeft iets bijzonder treurigs.

‘Merkt u niets van de kredietcrisis?’ vroeg ik aan een man die peperdure safari’s aanbood. Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb mijn krant opgezegd en kijk geen nieuws meer. Sindsdien gaat het prima met me.’ Toen hij over zijn malariavrije safari begon, liep ik verder. Ik was toch gefascineerd – wellicht op de manier die je ook kent van niet kunnen ophouden met kijken naar een autowrak –, en vroeg me vooral af of de andere mensen het wél leuk vonden. Ik vroeg me daarna af of de beurs misschien een subliminale boodschap uitstraalde: boek een all-inreis naar Bali & PLEEG ZELFMOORD.

Bij een stand over Noorwegen stond een bordje: een clown zou hier de hele dag ‘amusant entertainment’ verzorgen. Ik was best wel blij dat hij er niet was.