Vlaamse discorock op Eurosonic

Pop. Eurosonic, Groningen. Gehoord: 15 en 16 jan.

In de Oosterpoort serveerden ze Vlaamse friet; in de cafés speelden ze Belgische pop. Op Eurosonic, het tweedaagse popfestival in Groningen waar tientallen Europese bands zich presenteren, stond België centraal. En wie een rondgang langs de vele Vlaamse en Waalse bands maakte, moest constateren dat de Belgen nog altijd avontuurlijke pop leveren. Al blijft de vernieuwing uit.

Dat avontuur begon donderdag, toen het festival werd geopend door het Antwerpse Zita Swoon, met een ingetogen set in een al even ingetogen setting. In plaats van op het podium speelde de band op de vloer, in een cirkel, tussen het publiek. Zo ontstond een zeldzaam intieme sfeer, waarin de groep prachtige nummers bracht, vaak gedragen door een zwoele melodie. Heel even liet Zita Swoon horen ook nog altijd goed te kunnen rocken, maar dat vuur werd onmiddellijk geblust met een Franstalig volksachtig liedje, waarin de ‘bluesy’ stem van Stef Kamils Carlins wonderwel samen smolt met de gloedvolle soulstemmen van de twee zangeressen.

Bijzonder was ook het optreden van Selah Sue, een 19-jarige meisje met gitaar uit Leuven. Haar opvallend krachtige stem doet denken aan die van brutale meiden als Lilly Allen en Kate Nash, niet in de laatste plaats door het cockney accent. Zelf maakt Sue ook geen geheim van haar inspiratiebronnen – als tweede nummer zong ze Valerie, de hit van Mark Ronson met Amy Winehouse. Maar Selah Sues krachtige stem kon niet voorkomen dat haar optreden saai werd. Het brutale accent heeft ze al, nu nog een brutale acte de présence.

Van verlegenheid hadden de mannen van A Brand uit Antwerpen geen last. Zelfverzekerd stonden de drie gitaristen, basgitarist en drummer op één lijn, want bij A Brand is ieder instrument even belangrijk. De band combineerde strakke glamrock met grappige, aanstelligere discokoortjes. Bovendien leken de heren in hun glanzend witte pakken zo weggelopen van John Travolta’s dansvloer in Saturday Night Fever. Hun discoversie van AC/DC’s Thunderstruck was hilarisch.

Drive Like Maria, een Belgisch/ Nederlands product, maakte op zijn beurt weer indruk met energieke punkrock - én met de ‘coolest rockchick in town’, gitariste Nitzan Hofmann.

Maar niet alles uit België was goed. Zo stelde Sharko teleur met conventionele rock, waarin gitaar en zang overladen werden met een ouderwetse galm.

Natuurlijk waren er ook niet-Belgische acts die moesten worden gezien. I Blame Coco bijvoorbeeld, met de dochter van voormalig Police-zanger Sting. Ze leek in weinig op haar vader, ontbeerde diens hoge kopstem, al refereerde ze met ‘ie-jajaja’ koortjes wel degelijk aan Stings beroemde ‘ie-jojojo’.

De hype was The White Lies, door de BBC uitgeroepen tot een van de tien meest veelbelovende acts van 2009, vooruit gesneld. Ze spelen donkere new wave à la Echo & the Bunnymen en Joy Division met wie ze voortdurend worden vergeleken. Het leed van de wereld droegen ze zichtbaar op hun schouders, net als hun voorgangers in de jaren tachtig, maar de constante snik in zanger Harry McVeighs stem was veel luisteraars te veel. Uit angst voor een winterdepressie sloegen ze, terecht, ruim voor het einde van het concert op de vlucht.