In Fictie

De actualiteit is vaak een spiegel van de kunst. In een serie fictie bij de feiten deze keer Marcus Schrenker die zijn eigen dood in scène zette, een geliefd Hollywoodthema.

Soms is het verleidelijk je dood in scène te zetten. Schulden, vijanden, aanklachten, een naar huwelijk: je bent er in één klap vanaf. Maar het stoffelijk overschot blijft een probleem. Vroeger kon andermans lijk nog invallen, onherkenbaar gemaakt door vuur of zuur. Maar dat zit er sinds het dna-onderzoek niet meer in.

De 38-jarige Amerikaan Marcus Schrenker had het helemaal uitgedacht, zo valt in NRC Handelsblad van woensdag te lezen. Hij vloog met zijn vliegtuigje naar Florida, meldde onderweg dat zijn ruit was geknapt en hij gewond was, zette het toestel op de automatische piloot en sprong met een parachute naar beneden. Maar Schrenker had er niet op gerekend dat straaljagers poolshoogte namen en zagen dat het vliegtuig leeg was en het luik open stond. En anders was het toch opgevallen dat er geen lichaamsresten lagen in het toestel nadat het in een moeras neerstortte. Hoe te verklaren? Alligators?

Inderdaad, wilde dieren kunnen een verdwenen lichaam verklaren. Zuurbaden, gehaktmolens en springstof evenzeer, maar houdt het liever simpel en kies voor de zee. Daarin verdwijnt van alles heel geloofwaardig: veerboten, chemisch afval, Amerikaanse toeristen. Een klap van een giek, een frivole tocht per kano, een slippartij op het dek. Plons, geen haan die ernaar kraait.

In films lukt het heel vaak de eigen dood te ensceneren, maar meestal komt iemand er achter. Neem de rijkaard Nick Parson die in de thriller Double Jeopardy (1999) wijselijk voor de zee kiest. Nick wil opnieuw beginnen en ook zijn echtgenote Libby erbij lappen. Dus leent hij een jacht en voert zijn vrouw dronken. Libby ontwaakt gedrenkt in Nicks bloed, het helpt niet dat ze met een mes over het dek wankelt als de kustwacht bij de boot aanlegt.

Dat Nick nog leeft, maakt Libby op uit een telefoongesprek met zoon Matty vanuit de gevangenis: ze hoort hem ‘papa’ zeggen. Na zes jaar cel is het dus tijd voor wraak op Nick, die onder valse naam in San Francisco leeft. Zij gaat daarbij uit van de juridisch onzinnige stelling dat ze Nick nu straffeloos mag executeren. Volgens het principe van ‘ne bis in idem’ mogen verdachten immers niet tweemaal voor hetzelfde vergrijp worden vervolgd. Enfin, veel gedoe, er valt een schot en Nick legt het loodje.

Een wonder dat hij zover kwam, want Nicks opzetje bevat te veel onzekere factoren. Op zee verdwijnen is prima, maar je vrouw erbij betrekken? En daarna koeltjes je geld en zoon meenemen? Ik dacht het niet.

Piloot Marcus Schrenker zat serieus in het nauw: schulden, dreigende celstraf, vaderfiguur overleden, scheiding. Toch vraag je je af of levenslange blootstelling aan dit soort absurde Hollywoodscenario’s de Amerikaan bracht tot zijn bizarre plannetje. De politie vond hem in een tentje op een camping, waar hij druk bezig was zijn polsen door te snijden. Zit ook weer een film in.