IJsster van Wolvega

Daniëlle Bekkering (32) schaatst al elf jaar marathons en voor het team van Frisia. Ze woont in Den Ham naast de boerderij van haar ouders, waar ze ook opgroeide.

'Wanneer zoveel mensen schaatsen, moet er toch ook een wedstrijd georganiseerd kunnen worden?!' (Foto Rien Zilvold) danielle beckering voor hollands dagboek foto rien zilvold
'Wanneer zoveel mensen schaatsen, moet er toch ook een wedstrijd georganiseerd kunnen worden?!' (Foto Rien Zilvold) danielle beckering voor hollands dagboek foto rien zilvold Zilvold, Rien

Donderdag 8 januari

Vandaag is het zover, het Nederlands Kampioenschap op Nederlands natuurijs… Spannend! Dit is dan wel mijn tiende NK op natuurijs, maar de negen voorgaande edities vonden plaats in Oostenrijk of Zweden wegens gebrek aan Nederlands ijs.

Om 7 uur gaat de wekker en ondanks dat ik me gisteren verre van fit voelde, heb ik goed geslapen. Dat is alvast winst! Eten gaat echter helemaal niet, want een half uur nadat ik een paar biscuitjes heb weggepeuzeld, beginnen mijn darmen opnieuw te rommelen. In de auto naar Lelystad probeer ik nergens aan te denken en doe ik mijn ogen nog even dicht. Bij aankomst lijkt heel filmend en fotograferend Nederland naar de Oostvaardersplassen te zijn afgereisd, wat ’n mediabelangstelling … Wow! Voor de start moet ik zeker acht keer naar de wc en ik vraag enigszins hopeloos aan mijn vader wat ik moet doen. Zijn advies: „Nog één keer naar de wc en dan gewoon zien waar het schip strandt.” Heerlijk, zo’n nuchtere kijk op het leven … Door de mist is het koud op de Oostvaardersplassen, maar het geeft ook een apart sfeertje. Wanneer je 200 meter voorsprong hebt, ben je uit het zicht van het peloton en het is dus zaak om alert te rijden en niemand te missen. De wedstrijd loopt heel goed voor onze ploeg, eerst zit Janneke Ensing in een kopgroep en later rijdt Cindy van den Berg vooruit. Hierdoor hoeven wij als ploeg nooit ‘aan het werk’ en kunnen we controlerend meerijden. De wedstrijd eindigt in een sprint. Ik ga deze zelf aan en het resultaat is helemaal niet slecht. Alleen Carla Zielman is sneller en ik krijg het zilver omgehangen. Bij de huldiging sta ik te klappertanden en te bibberen, maar ik kan wel een beetje genieten van deze gekte. Stel je voor dat het weer twaalf jaar duurt voordat er een NK verreden wordt, dat maak ik als wedstrijdschaatser echt niet meer mee.

Vrijdag

Na ruim tien uur geslapen te hebben, zie ik de wereld weer een stuk positiever. En ondanks het nog altijd aanwezige onbestendige gevoel in mijn buik gaat het eten ook iets beter. Mijn tweede plaats is duidelijk niet onopgemerkt gebleven. Naast een flink aantal mailtjes (zelfs uit Australië!) en de telefoon die net iets vaker gaat dan gemiddeld komt ook de bloemist nog wat moois brengen. ’s Middags kruip ik lekker in bed en binnen vijf minuten ben ik vertrokken naar ‘dromenland’, toch niet topfit … Ruim anderhalf uur later ben ik weer wakker en dat moet ook, want ik heb nog wat te doen. Het gewestelijk kampioenschap op natuurijs van de provincie Groningen staat op het programma en daar wil ik natuurlijk niet ontbreken. We rijden op de ijsbaan in Ten Boer en er is veel publiek op afgekomen. Mijn fotokaartjes zijn binnen no time uitgedeeld aan belangstellenden en ik blijf maar handen schudden. Wel leuk dat er zoveel mensen zijn, dat geeft ook aan dat natuurijs in Nederland echt leeft!

De wedstrijd gaat over veertig ronden en na zo’n tien ronden ga ik in de aanval. De aanval is immers de beste verdediging en bovendien heeft het publiek ook recht op een beetje spektakel! Uiteindelijk ontstaat er een kopgroep van vier rijdsters en we werken tot de finale goed samen. Net als gisteren ga ik de sprint vroeg aan, maar nu komt er gelukkig niemand overheen. Ik mag me dus tot de volgende natuurijswinter kampioene van Grunn noemen, mooi toch!?

Zaterdag

Tsja, en dan is het zaterdag en staat er een ‘gewone’ kunstijswedstrijd op het programma. Het is in zo’n week met natuurijs natuurlijk niet echt aantrekkelijk om wedstrijden op kunstijs te rijden, maar er staat helaas ook geen natuurijswedstrijd op de kalender. Het lijkt wel of de organiserende verenigingen in de afgelopen twaalf jaar een beetje de moed verloren hebben en nu niet adequaat op de situatie kunnen inspringen. Wanneer duizenden mensen op plassen en meren schaatsen, moet er toch ook een wedstrijd voor ons georganiseerd kunnen worden?! Als ik naar mijn eigen omgeving kijk, blijkt dat de dooi-aanval van afgelopen zondag veel schade heeft aangericht. Toen is er in één dag ‘zo maar’ 3 cm ijs verdwenen en daarom ligt er nu nergens meer dan 8 tot 10 cm, net te weinig.

Maar goed, kunstijs dus in het verre Eindhoven. Om precies te zijn 2 uur en 45 minuten rijden van Den Ham. Ongeveer halverwege de wedstrijd ontstaat er een kopgroep van twintig rijdsters, waaronder mijn ploegmaatje Helen en ik. We pakken een rondje voorsprong en in de tussensprints weet ik een flink aantal punten te behalen. In de finale gaat Carla Zielman van heel ver aan en ik ga er volle bak achter aan. Ik weet haar te achterhalen en kom nog naast haar, maar helaas er net niet over heen. En zo kan het gebeuren dat het podium van Eindhoven een exacte kopie van het podium van het NK natuurijs is.

Na afloop van de wedstrijd worden we nog gevraagd voor een wedstrijd in Wolvega en ook ‘Ankeveen’ is uitgeschreven. Zouden we dan nu eindelijk ‘los’ kunnen?

Zondag

Ik werd vanmorgen wakker van de ‘honger’, een heel bijzondere gewaarwording na al die dagen. Om mijn beentjes wat los te rijden, stap ik op de spinningfiets. En aangezien die voor de tv staat, kan ik ondertussen mooi even de verrichtingen van de Nederlandse dames en heren op het EK allround volgen.

’s Avonds met twee tassen naar Wolvega, eentje voor de wedstrijd en eentje voor de dagen erna. Helaas hebben maar vijftien dames de reis naar Wolvega ondernomen, maar de wedstrijd is er niet minder spannend om. Ik rijd samen met ploegmaatje Helen en we kunnen het ploegenspel mooi spelen. In de sprint weet ik Karin Maarse van DSB voor te blijven en zo mag ik me de eerste winnares van de IJsster van Wolvega noemen!

Wegens de vroege starttijden van ‘Ankeveen’ rijden we vervolgens door naar een hotel in de buurt. Bij aankomst in het hotel schandalig lang gedoucht en vervolgens nog gezellig een bakkie gedaan met de andere meiden. Er zitten meer schaatsers in het hotel, dus aanspraak genoeg en het is zo maar 11 uur …

Maandag

Bij het openen van de gordijnen ziet het er grauw uit … De sneeuwrandjes van gisteren zijn verdwenen: verdorie, ’t is dooi … In de ontbijtzaal blijkt dat de wedstrijden wel plaats kunnen vinden. Alleen het kledingvoorschrift wordt aangepast, één laagje onderkleding minder.

De wedstrijd over 60 km is op geen enkele manier te vergelijken met het NK van donderdag. Het ijs is zwaar en iedereen moet vol aan de bak. Ik ga zelf een paar keer in de aanval. Mijn ploegmaatjes Cindy en Helen weren zich ook goed op het dooi-ijs. Je trapt af en toe door de bovenste laag heen en dan voel je je meer een waggelende eend dan een serieuze wedstrijdschaatser! In de finale valt alles uit elkaar en komen we met tien dames vooruit. Aangezien ik de enige van Frisia ben, zit ik een beetje gevangen in het ploegenspel met DSB en Landjuweel. Zij hebben respectievelijk twee en drie rijdsters mee vooruit en dat betekent dat ze om en om kunnen demarreren. 1500 mm voor de finish rijdt Sandra ’t Hart weg en zij behoudt haar voorsprong tot de finish, ik sprint naar een derde plaats. Gezien het verloop van de wedstrijd een prima resultaat.

Dinsdag

Na zes dagen wedstrijden en evenzoveel podiumplekken vandaag niets. Mijn lichaam reageert meteen en geeft aan dat het ook genoeg is geweest. Stijve knieën en rug en ik voel me nogal lamlendig. De dag staat in het teken van allerlei klusjes, post verwerken, mijn telefoon laten repareren, wassen, boodschappen doen en wat dingen regelen voor de trip naar Noorwegen van donderdag. Behalve fanatiek schaatsen doe ik namelijk ook aan wielrennen en komend jaar rijd ik voor een Noors team.

Woendag

Vandaag de finale van de Super Prestige op Biddinghuizen, toch nog een beetje natuurijs … Alhoewel, bij aankomst in Biddinghuizen lijkt de baan meer op schuurpapier dan op ijs. De mannen zijn bezig met hun wedstrijd en je ziet dat ze het zwaar hebben. Ondanks verschillende ontsnappingspogingen houdt klassementsleidster Mariska Huisman mij goed in de gaten en ik zie dus geen kans om nog te klimmen in het klassement. Nou ja, tweede is ook niet slecht. We hebben nog een ander succesje in de ploeg, want Cindy zit mee in de kopgroep en zij behaalt haar eerste podiumplaats (derde)! Na de huldiging rijden we nog een rondje in een arrenslee, ’t is net Thialf.

Donderdag 15 januari

Geen schaatsen vandaag, maar vliegen. Samen met mijn zusje Eyelien en ploeggenootje Janneke reis ik af naar wintersportresort Bardola in Noorwegen voor een kamp met onze wielerploeg. We vliegen op Oslo en worden daar opgehaald door onze ploegleider. De natuurijsgekte is in Noorwegen niet onopgemerkt gebleven en men is blij dat het dooi is, want ze hadden al wel begrepen dat we anders echt niet naar Noorwegen waren afgereisd… Komende dagen staan langlaufen, sneeuwschoenlopen en andere wintersporten op het programma. Ik ben heel benieuwd hoe de ‘Dutchies’ zich redden, want geen van allen hebben we hier ervaring mee.