Mededogen voor de medemens

Tot 1956 was Sonja Prins een actief communiste. In 1972 trok ze zich terug in een boshut om zich aan het schrijven te wijden.

Sonja Prins in 1977 Foto Leo van Velzen (dichteres)
Sonja Prins in 1977 Foto Leo van Velzen (dichteres) Velzen, Leo van

Sonja Prins was al 94 en vergeten toen ze in 2006 weer in de openbaarheid zou verschijnen op een literair festival als ‘de oudste dichteres van Nederland’. Dat bleef ze tot ze gisteren overleed in Breda.

Maar optreden mocht ze toen al niet meer van de dokter. Wel werd er een bloemlezing gepresenteerd. En haar biograaf Wim Hazeu vertelde over haar tragische leven. Dit voorjaar verschijnt de biografie. De uitgave van haar volledig werk is in voorbereiding. Zo krijgt Prins toch nog de aandacht die ze verdient. Aandacht die minimaal was sinds ze zich in 1972 een boshutje bij Baarle-Nassau afzonderde om zich te kunnen wijden aan het schrijven.

Als kind zwerft Prins (Haarlem, 1912) over de wereld met haar ouders, journalist Apie Prins en onderwijsvernieuwer en vrouwenactivist Ina Willekes MacDonald. Op 20-jarige leeftijd debuteert ze. De dichter Hendrik Marsman noemt haar een ‘oorspronkelijk talent’. Vervolgens blijft het lang stil. Prins wordt actief communiste en gaat werken bij De Waarheid. Ze voedt alleen drie kinderen op. In de oorlog zit ze drie jaar in vrouwenkamp Ravensbrück. Over die tijd schrijft ze: ‘Ik kan niet slapen ’s nachts, want als ik slaap/ is het mijn eigen stem die kermt’.

Na de oorlog roemen de Vijftigers Kouwenaar en Elburg haar als voorloper. Volgens Elburg paarde zij een „prachtige artistiek peil aan een authentiek mededogen voor de medemens”.

In 1956 stapt ze uit de Communistische Partij en vindt ze geen werk meer, naar ze vermoedt omdat de BVD haar tegenwerkt. Een verzetspensioen stelt haar in staat zich terug te trekken en zelf nog bundels uit te geven. In gedichten over de vervreemding van haar kinderen en de toenemende ouderdom is haar stijl expliciet en de toon soms bitter. ‘Er is een slijtproces/ in mij dat afscheid neemt/ van alles wat mijn jeugd verdroeg’

Rectificatie / Gerectificeerd

Correcties en aanvullingen

Sonja Prins

In de necrologie van dichtere Sonja Prins (16 januari, pagina 9) staat ten onrechte dat Wim Hazeu de biografie van Prins schrijft. Lidy Nicolasen is de auteur.