Een paar rare gedachten over Nederland en de wereld

Toch raar.

In mei 1940 wilde Duitsland de Nederlandse capitulatie afdwingen, en een eskader Heinkels He-111 gooide bommen op Rotterdam. De vliegtuigen deden er een kwartier over. Na afloop bleken 800 Rotterdammers dood.

Eind december 2008 begon Israël een offensief tegen de Gazastrook. Hypermoderne Heinkels, tanks en schepen langs de kust bestookten dag en nacht de dichtbevolkte Gaza-Stad en delen van het land dat ongeveer zo groot is als Texel. Ze doen er nu al bijna drie weken over. Pas op de vijftiende dag waren 800 Palestijnse doden geteld. Gisteren stond de teller op 1000. Ban Ki-moon, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, verklaarde dat het aantal slachtoffers nu ‘een onverdraaglijk punt’ had bereikt.

De wereld is in de afgelopen zeventig jaar steeds humaner geworden.

Terwijl intussen in Gaza-Stad een VN-gebouw brandde, las ik in de Volkskrant een stukje van Ton F. van Dijk, die de bladen van uitgever PCM opriep om in hun nood een voorbeeld te nemen aan de Publieke Omroep die ‘na jaren van stuurloosheid’ naar een steeds blakender toekomst onderweg is.

Wie was Ton F. van Dijk ook weer? In z’n eigen pr-taal (‘ik ben iemand met een missie’) de man die op een dag een stuurloze Publieke Omroep aantrof, en meteen radicaal het roer omgooide. Toen hij zag dat het marktaandeel steeg, nam hij ontslag, werd zelfstandig producent, en begon goed geld te verdienen aan zowel publieke als commerciële zenders, met formats als Je zal het maar hebben, Uitgedokterd!? of Mijn tent is top. Met rotzooi dus.

Dat is ook z’n advies aan de kranten: doe zoals ik deed: steek de hand in eigen boezem, voer de noodzakelijke veranderingen door, en het succes volgt vanzelf. Mijn tent is top!

En we zien de tent elke dag topper worden. Neem dat plan van Rob Kamphues, om met handboeien de straat op te gaan, en voorbijgangers een paar uur vast te ketenen voor een menselijk gesprek; eerste aflevering maandag aanstaande. Je zou zonder pistool, de deur haast niet meer uit durven. Natuurlijk is de keuze voor 90 procent geënsceneerd (dus Raoul Heertje hoeft er wat mij betreft geen ontmaskerende uitzending aan te wijden) – maar geef toe dat alleen al het idee weerzinwekkend is, eigenlijk nog weerzinwekkender dan Big Brother, Idols, de X-factor-industrie of De Gouden Kooi. Ton F. van Dijk, Rob Kamphues, en hoe heet die onsmakelijke man die hoge geldprijzen weggeeft als een vrouw eerlijk opbiecht dat ze haar man (die er in de studio bij zit) eigenlijk altijd heeft gehaat: allemaal tovenaarsleerlingen van John de Mol. En allemaal aan de borst gedrukt door vrome verenigingsvoorzitters die zich even publiek mogen noemen als gewone hoeren.

Toch raar.

Een golf van zuiveringen gaat door het land – tegen het terrorisme, tegen wildplassen, tegen vloeken, tegen de koopzondag, tegen een sigaret in het café, tegen zwartrijden, tegen een niet in de bijbel genoemd medicijn, en in alle gevallen luidt de remedie: hou je fatsoen. Overwegingen van smaak, esthetiek of andere cultuurgerelateerde argumenten zijn totaal in onbruik geraakt. Plasterk vraagt dus niet aan de NPS of ze zo’n zelfbevlekkersprogramma van Prem Radhakishun niet zelf ook wat ranzig vinden, Plasterk verschuilt zich achter Thorbecke (de regering is geen oordelaar van kunst) en zegt dat niet iedereen naar het gymnasium hoeft, omdat leerlingen van het VMBO ‘heel fatsoenlijke meubelmakers’ kunnen worden.

Ban Ki-moon vertelde in Jeruzalem aan de pers dat de brand in dat VN-gebouw, waar hulpgoederen lagen opgeslagen. volgens de Israëlische minister van Defensie Ehud Barak een ‘ernstige vergissing’ was geweest. Daarna ontkende een Israëlische woordvoerder dat Barak dat had gezegd.

Toch raar dat zulke dingen ook in het Midden-Oosten gebeuren.