Al dat denken, dat is nu voorbij

Peter Blom (27) produceerde tien jaar lang beats voor de rapgroep Opgezwolle.

Hij raakte het contact met het publiek kwijt en ging een jaar op wereldreis.

Foto Bob van der Vlist
Foto Bob van der Vlist Vlist, Bob van der

Bang is Peter Blom (alias Delic, 27) eigenlijk nooit, vertelt hij. Niet voor een optreden, niet voor de opening van zijn galerie morgen. Behalve als hij in het openbaar moet spreken. Zoals die ene keer tijdens de laatste tournee in 2007 van zijn voormalige band, rapgroep Opgezwolle. Blom had vlak daarvoor bekend gemaakt de groep te gaan verlaten voor een wereldreis van een jaar. Hij wilde tijdens één van de laatste optredens in Groningen het publiek toespreken. Het bedanken voor de steun, al die jaren. Want de fans waren er altijd. En dat was eigenlijk ongelofelijk als je ziet dat Opgezwolle, zeker in het begin, nooit op TMF en op de radio kwam. Aan platenmaatschappijen deden ze nooit concessies. De cd’s mochten in het begin nooit meer dan 15 euro kosten, zo werd afgesproken. De band was er tenslotte voor het publiek. Niet andersom.

Ook tijdens die avond in Groningen was de zaal weer uitverkocht. Blom werd emotioneel. Hij pakte de microfoon om de fans te bedanken, maar ze luisterden niet. „Ze wilden ons horen spelen, niet praten. En ik word kriebelig als ik leuk moet doen. Toen merkte ik dat het contact tussen mij en het publiek weg was. Misschien waren we wel té bekend geworden.”

Die laatste tour viel hem zwaar vertelt hij, zittend op het aanrecht van zijn huis in Zwolle. Altijd weer die optredens, twee keer per week. Na een tijd heb je eigenlijk alle zalen wel gezien. Hij werd er onrustig van.

Toen besloot u op wereldreis te gaan?

„Dat idee leefde al langer. Al voor de start van de tour wisten we dat dit mijn laatste zou zijn. De jongens pakten het goed op. Ze zagen het ook wel aankomen en ze gunden het me. Mijn vriendin liet me gaan, natuurlijk. Dat is echte liefde toch? Anders had ik naast haar op de bank gezeten, alleen voor haar. En dan ben ik niet de makkelijkste. ‘Schat ik neem aan dat we de film kijken die ik graag wil zien, omdat ik voor jou hier gebleven ben?’ Dat soort werk. Nee, elkaar vrij laten is voor mij de essentie van liefde. Daarom is een vriendschap eigenlijk ook veel liefdevoller dan een relatie. Een relatie begint leuk, maar na een tijd komt het claimgedrag. ‘Waar was je vanavond?’ Zo gaat het niet bij ons. Als ze het niet had gewild, was ik toch gegaan. Het moest.”

Het moest?

„Door het jarenlange optreden zat ik vast in een zekere routine. Het was mijn kans om meer van de wereld te zien. Ik heb eerst wat reisverslagen op internet gelezen. Daarna ben ik naar Amsterdam gegaan en heb op een reisbureau een around-the-world-ticket gekocht en steden aangekruist die ik leuk vond klinken: Buenos Aires, San Francisco, New York, Tokio, Hongkong, Shanghai. Ik ben in Thailand, Maleisië, Rusland geweest. Op Tobago heb ik weken alleen op een strand gelegen. En in Moskou heb ik voor vijftien toeschouwers op een illegaal feest in een bos bij vijf graden onder nul Opgezwolle-nummers staan draaien. Ik ben gegaan en heb geprobeerd van dag tot dag te leven.”

Lukte dat?

„Het is een cliché, maar je komt jezelf toch wel tegen. Lafheid, angst, achterbaksheid, agressie. Alles komt boven. Wij mensen zijn continu bezig aan onze persoonlijkheid te bouwen, onze karaktereigenschappen bij te schaven. Dat is bij mij wel een beetje weggevallen. Die continue gedachtenstroom op de achtergrond kan ik wat gemakkelijker loslaten. Ik ben minder verslaafd aan denken geraakt. We denken alleen na over de toekomst of het verleden. Zo werken onze hersenen. Ze zijn gefixeerd op controle. Ze willen wat het beste is voor mij, bijna robotachtig. Maar er bestaat ook zoiets als intuïtie en gevoel. Ik observeer mijn gedachten en neem het voor wat het is. Ik vaar nu meer op intuïtie. Een boom groeit ook uit zichzelf, zonder daarover na te denken.”

Dat klinkt meditatief.

„Nee, dat zou ik niet willen zeggen. Dan denkt iedereen meteen dat ik met mijn handen gevouwen op een kleedje zit en met m’n ogen dicht hmmm zeg. Ik heb ook niet het licht gezien ofzo. Ik heb wel voor mijn gevoel tijdens die reis iets doorgeprikt. Al dat denken, we maken ons zo druk. Dingen gebeuren gewoon. Ik maak me niet druk, maar doe wat goed voelt. Uiteindelijk komt het toch altijd wel goed.”

Voelt het goed om weer in Zwolle te zijn?

„Ik ben hier geboren. Zwolle is een fijne stad, erg relaxed. Hier is voor ons alles begonnen. Ons succes. Ik kom uit een ondernemersgezin, maar mijn ouders hebben me altijd gesteund in mijn keuze voor de muziek. Na de middelbare school heb ik me volledig op de muziek gestort. Onze eerste optredens hadden we in de kroeg van mijn moeder. Ik heb nooit een bijbaantje gehad, en ook nooit een uitkering hoeven aanvragen. Als we geen optredens hadden, was er geen geld. Dan at ik een hele week boterhammen met pindakaas. Later hebben we goed verdiend. Dat geld heb ik tijdens mijn reis allemaal opgemaakt. Ik wilde niks hoeven laten.”

Dus u leeft nu weer op boterhammen met pindakaas?

„Ik heb niet veel nodig.”

U heeft ook geen tv, zie ik

„Nee, ik kijk geen tv en ik lees geen kranten. Vroeger had ik wel tv en ergerde ik me aan praatprogramma’s. Daar wordt dan een soldaat, in zo’n uniform met onderscheidingen serieus geïnterviewd. Terwijl hij is opgeleid om mensen dood te schieten. Ben ik dan de enige die dat absurd vindt? Ik volg het nieuws niet meer en heb niet echt het gevoel dat ik iets mis.”

Waar gaat dan uw tijd aan op?

„De afgelopen weken heb ik me verdiept in geluidsakoestiek en ik ben nu bezig met de bouw van mijn eigen studio. De platen van Opgezwolle heb ik al die tijd gewoon op mijn kamer gemixt. Dan luisterde ik de plaat in de auto of bij iemand anders thuis en schreef dan op een notieblokje wat er niet klopte aan de geluidsmix. Thuis paste ik dat dan aan, tot dat de plaat in elke setting goed klonk. Ik wil nu echt meer met muziek doen, liefst met live instrumenten. Dit jaar wil ik een plaat maken. Maar mijn pc is kapot en ik heb geen geld voor goede apparatuur. Ik hoop met de verkoop van schilderijen een Mac te kunnen kopen. Dan zijn mijn mogelijkheden als muzikant weer grenzenloos. ”

Ter afsluiting van het gesprek geeft Blom een korte rondleiding door zijn PB Galerie: een kleine ruimte van zo’n twintig vierkante meter met een handvol schilderijen aan de muur. De meeste doeken zijn nog niet af. De schouders van een Japanse vrouw, geschilderd van een plaatje dat hij vond op internet, kloppen nog niet. De details zijn lastig, vertelt hij. Bij een groot bruin doek met twee gezichten die in de verte staren houdt hij even stil. Op dit schilderij is hij het meest trots, vertelt hij. Het kostte hem drie weken werk. Daar gaat hij een flinke prijs op plakken.

Kunt u het wel missen?

„Eigenlijk niet. Zul je zien dat bij de opening een lul van een vent het gaat kopen.”

Waarom houdt u het dan niet zelf?

„Waar moet ik dan die Mac van betalen?”

De galerie opent morgen (16-19 uur) in Zwolle. Meer informatie via www.pbpaintings.com