Retour Den Haag-Brussel

ChristenUnie trots op spruitjeslucht

Spruitjes, spruitjes, overal spruitjes. Voor leden van de ChristenUnie die niet van de licht bittere wintergroente houden, moeten het zware tijden zijn. Vanuit hun partij stijgt een overweldigende spruitjeslucht op. De nieuwjaarsbijeenkomst, afgelopen vrijdag, werd versierd met spruitjesbloemstukken, op de muur achter de speechende partijleider André Rouvoet was een veld spruiten geprojecteerd. Bezoekers kregen een zak spruiten mee, en een recept voor een „exquise ChristenUnie-spruitjessalade”.

Spruitjes zijn „supergezond, oer-Hollands en crisisbestendig”, zo legt de ChristenUnie uit. „Met haar campagne vóór het spruitje kiest de ChristenUnie positie tegen geborneerde en benepen aanvallen op dit product waarop Nederland zo trots zou moeten zijn. Een politiek-culturele achterhoede probeert hardnekkig spruitkool te associëren met belegen geuren en smaken.”

De omarming van de „vitaminebommetjes” heeft weinig te maken met een diep gevoelde behoefte deze miskende groente te beschermen. Rouvoet had het eigenlijk over zijn eigen partij: „Wie de visie van de ChristenUnie blijft aanduiden als ‘betutteling’ en ‘spruitjeslucht’, miskent de authentiek christelijke solidariteit waaraan zij ‘ontspruiten’.” Critici hebben niet alleen het ongelijk aan hun zijde, maar ook het tij tegen, zegt Rouvoet. Want: „Spruitjes zijn helemaal 2009!” (DS)

Duyvendak legt het af tegen Albright

Tijdens een verkiezingsdebat in 2002 beet Pim Fortuyn de D66-fractievoorzitter Thom de Graaf toe: „Uw pennenvruchten zijn mínímáál!”

Sindsdien is het aantal boeken van Nederlandse politici exponentieel toegenomen. Toch weten ze hun weg naar het grote publiek nog moeilijk te vinden. Want hoewel krantenlezers dol zijn op Haagse politiek hebben boekenlezers hun vizier ruimer afgesteld: die lezen liever over Amerikaanse en buitenlands politiek.

Aldus de verkoopcijfers. Zelfs in Nederlandse vertaling verkopen boeken van bekende Amerikaanse politici aanzienlijk beter dan de schrijverij van onze vaderlandse volksvertegenwoordigers. Zo verkochten de memoires van Madeleine Albright, in Nederlandse vertaling, met 60.000 exemplaren maar liefst drie keer zo goed als het brievenboek Aan de kiezer van premier Balkenende. En Albright in het Nederlands verkocht zeven keer zo goed als Femke Halsema’s Geluk. Het boek van Wijnand Duyvendak – die toch niet te klagen had over publiciteit – deed het nog minder. Verkochte exemplaren: 4.700. En dan hebben we het niet eens over de boeken van Barack Obama.

Job Lisman van uitgeverij Prometheus, ziet toch succes. „Vergelijk de cijfers met die van literaire debuten en je ziet dat het publiek aanzienlijk geïnteresseerder is in schrijvende politici dan in beginnende romanciers.” (PvO)

Liberalen botsen nu al over Europa

D66 ziet zichzelf graag als meest pro-Europese partij van Nederland. Met die boodschap gaan de Democraten – die het momenteel goed doen in de peilingen – dan ook de aanstaande verkiezingen voor het Europees Parlement in. „Een volmondig ja tegen Europa”, aldus lijsttrekker Sophie In ’t Veld vanmorgen bij de presentatie van het Europees verkiezingsprogramma van de partij.

Bij de overige partijen is het volgens D66 maar matigjes gesteld met de Europese gezindheid. „Het varieert van ronduit tegen, zoals de SP en de PVV, tot een zuinig misschien of mwahh”, zei In ’t Veld vanmorgen.

Maar hoe staat het dan met de VVD, waarmee D66 in Europa eendrachtig samenwerkt binnen de liberale fractie waar straks ‘hardliner’ Hans van Baalen, zijn opwachting komt maken? Die vraag kon volgens In ’t Veld beter aan Van Baalen worden gesteld. Want met de huidige VVD’ers in Europa kan ze het goed vinden. Maar die zijn dan ook anders dan de Haagse VVD. Met zijn van de Europese liberale fractie afwijkende standpunten over onderwerpen als migratie en Guantánamo Bay is het toch vooral Van Baalen die een probleem heeft, meent zij. „Ik zit er buitengewoon comfortabel, maar als Hans van Baalen zo blijft, zal hij niet lang blijven zitten, vrees ik.” (MK)

Bijdragen: Mark Kranenburg, Pieter van Os en Derk Stokmans