Lynch jr. doet pa na in vlakke moordfilm

Surveillance. Regie: Jennifer Lynch. Met: Bill Pullman, Julia Ormond, Pell James. In: Kriterion, Amsterdam; Cinerama, Rotterdam. * *

Het moet niet meevallen om de dochter van David Lynch te zijn. Toch komt Jennifer Lynch vijftien jaar na haar bizarre debuut Boxing Helena (1993) met een nieuwe film. Lynch Jr. zal beseffen dat haar werk onvermijdelijk met dat van haar vader zal worden vergeleken en dan genadeloos door de mand valt. Maar ze durft wel: ze zoekt zelfs bewust deze vergelijking op in haar seriemoordenaarsfilm Surveillance. Want waar zagen we eerder die obsessie met koffiemokken en dat kleine, door zonderlinge figuren bevolkte politiestation? Was dat niet Twin Peaks?

In Surveillance trekken twee FBI-agenten naar een klein plaatsje waar een serie bizarre voorvallen heeft plaatsgevonden. Ze gaan uitzoeken wat er daadwerkelijk gebeurd is. Na een ongemakkelijke ontvangst beginnen ze de verhoren. Elizabeth (Julia Ormond) ondervraagt een klein meisje dat getuige was van een aantal moorden, waaronder die op haar ouders en broer. Sam (Bill Pullman) verhoort de politieagent die ter plaatse was en bij de actie zijn partner verloor. Terwijl ze vertellen, gebeuren in beeld heel andere dingen.

Zo vertelt de agent dat hij en zijn collega automobilisten aanhielden voor te hard rijden, terwijl ze zelf de banden van de auto’s lek schoten om daarna een ziek spelletje met de inzittenden te spelen. Ze kleineren de mannelijke chauffeurs en zijn behoorlijk handtastelijk bij de in de auto’s zittende vrouwen. Het maakt de agent en zijn collega’s op het bureau behoorlijk onsympathiek. Maar dan volgt er een wending die de twee hoofdrolspelers nog onsympathieker maakt dan de ondervraagden. Wie heeft de ziekste geest?

Door de weinig boeiende hoofdpersonen lukt het Lynch niet je bij haar film te betrekken. En dan moet de, als verrassing bedoelde, clichématige climax nog komen.