De handen van mijn vader trilden

Laila el-Haddad is een Palestijnse freelancejournalist, die afwisselend woont in de Gazastrook en in Durham, in de VS. Dit schreef ze op 4 januari:

Mijn vader en ik waren gisteravond tegelijkertijd te zien op CNN en CNN Internationaal. Hij, kalm en eloquent, sprak vanuit het pikkeduister van het belegerde Gaza, met alleen het licht van Israëlische bommen die zijn wereld doen oplichten. „Ze vernietigen alles wat mooi is en leeft”, vertelde hij de nieuwslezer.

Zijn handen trilden, bekende hij, terwijl hij en mijn moeder op de vloer van hun huis lagen waar ze hun matras hadden heen verhuisd – ver weg van de ramen. Donderende explosies reten de donkere lucht rondom hen open met enorme wolken van vuur die de lucht verlichtten.

Ik bel hen ieder uur. Soms zelfs elke paar minuten, als ik op televisie een nieuw bombardement zie. Soms belt hij mij om me gerust te stellen.

„Wat er gebeurt? Wat er gebeurt?”, herhaalt hij op vermoeide, bijna hypnotiserende toon. „Het voelde net alsof ze de straat van binnenuit bombardeerden. Ik kan niets zien. Ik weet niet wat er gebeurt. Wat zegt het journaal?”, vraagt hij wanhopig, op zoek naar ieder brokje informatie die hun uitleg geeft over de terreur die over hen wordt uitgestort. (...)

Ik vraag hem of hij wel heeft geslapen – ik was een groot deel van de nacht samen met hem op, tot de dageraad aanbrak waarop de aarde rondom hem kapot werd geblazen.

„Twee uur, beter dan niets.” Hij zegt dat hij naar buiten is geweest om een luchtje te scheppen, en een foto nam van een paar kinderen die even met een bal speelden.

Hij geeft de telefoon aan mijn moeder. Ze probeert over koetjes en kalfjes te praten, en vraagt me wanneer we de verjaardag van mijn dochter Noor zullen vieren, hoewel ik haar al heb verteld dat we een paar dagen geleden een partijtje hadden.

„Oh, dat klopt. Dat klopt. (...) Ik weet niet wat er met me is. Het is heel vreemd. Mijn lichaam is letterlijk van binnenuit aan het trillen. Van binnenuit. Waarom denk je dat dat gebeurt? Het is vreemd”, ratelt ze door.

Ik vraag of ze genoeg te eten hebben. Ze vertelt dat ze gisteren anderhalf uur in een rij stond voor brood.

Mijn vader probeerde gisternacht één enkele boodschap uit te dragen: we horen dat Israël Hamas aanvalt, maar wíj zijn de doelen hier. Burgers zijn het doelwit, niet Hamas. (...)

Nu bericht persbureau AP dat het telefoonnetwerk in de Gazastrook op instorten staat. Ik weet niet hoelang ik nog met mijn ouders contact heb. (...)

Lees het weblog van Laila el-Haddad op http://a-mother-from-gaza.blogspot.com