Als ze onze zoons maar niet oproepen

De auteur, met pseudoniem ‘Ashkelon’, verhuisde in 1976 van New York naar het Israëlische Ashkelon, net ten noorden van de Gazastrook. Hier de ingekorte vertaling van haar laatste blog:

Ik ben net terug van een tweedaagse ‘vakantie’ in Rishon, buiten het bereik van de raketten. Het was erg vreemd: kinderen die naar school gaan, mensen die over straat lopen, die stoppen om in etalages te kijken, niemand die haast heeft... Eenvoudige, alledaagse gebeurtenissen die hier in Ashkelon (en in alle plaatsen binnen het bereik van de raketten) totaal zijn stilgevallen. Gebeurtenissen die voor mij nooit meer vanzelfsprekend zullen zijn.

Helaas is zondag een van onze soldaten gesneuveld. Als ik zeg ‘onze’, dan bedoel ik ook ‘onze’. Israël is misschien wel het enige land in de wereld waar een foto van de gedode soldaten op de voorpagina van de krant staat, met een korte biografie op pagina 2 of 3.

De straten van Ashkelon zijn na twee dagen afwezigheid nog steeds leeg. De inwoners hebben de stad verlaten of blijven binnen. Als je toch een ritje gaat maken, laat je je autoraam altijd open, hoe koud het ook is. Zo kun je het luchtalarm horen, mocht dat afgaan. We zijn goed geïnstrueerd door het leger: als je naar buiten gaat, blijf dan zo dicht mogelijk in de buurt van een schuilplaats.

Mijn man, drie kinderen en ik wonen aan zee en drie minuten van het luchtruim van de Gazastrook. Als we de ramen dicht hebben horen we desondanks het geluid van vliegtuigen en het gezoem van onbemande vliegtuigjes. Dag en nacht. Als we de ramen openen, horen we het bombardement op Gaza.

Mijn auto was bijna de enige op de weg, de laatste kilometers voordat ik na mijn vakantie in Rishon weer in Ashkelon aankwam. Ik was vrijdag ‘ontsnapt’, nadat een raket niet ver van mijn huis was geland. Mijn man bleef achter, maar ik had er even genoeg van.

De weg de stad uit, afgelopen vrijdag, was juist vol met hard rijdende auto’s geweest. Allemaal op weg naar Tel Aviv, weg van de raketten. Zodra we buiten het bereik van de raketten waren, gingen de bestuurders langzamer rijden.

Nu hopen we vooral dat mijn zoons niet opgeroepen worden. Die mogelijkheid is er altijd, en veel van hun vrienden zijn al op weg naar Gaza.

Ik bid tot God dat hij op onze soldaten let en ze veilig terugbrengt. Moge de gewonden snel en volledig herstellen. Ieder van hen is tenslotte mijn zoon.

‘Ashkelon’ publiceert op de site van de Jerusalem Post: www.jpost.com/Blogs