Opinie

Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Sport

Kermis

Youp

De top van de ABN Amro gaf een feestje voor de top van de ABN Amro. Het clubhuis van de Koninklijke, zoals wij de bekaktste zeilclub van Nederland altijd noemden, was geheel ontmanteld en opnieuw ingericht voor de snelle jongens van het grote geld. Op internet las ik dat ze voor die avond zelfs nieuwe gordijnen hadden opgehangen. En ook het doordeweekse servies en bestek van de zeilclub waren niet goed genoeg voor de bankiertjes. Damast, porselein en zilver werden met vrachtwagens aangevoerd om de jongens van het grote geld het naar de zin te maken. Ik vrees dat ze bij het exquise eten geen wijntjes van de Aldi of de Lidl hebben gedronken. Wat ze te vieren hadden? Kerstmis. Meer zat er dit jaar niet in. Waar zullen ze op gedronken hebben? Op het feit dat ze überhaupt nog bestaan? Op de rooie minister die de bank gered heeft? Op de Belgische regering?

Dit etentje werd gisteren breed uitgemeten op de website van De Telegraaf en de lezers spuwden stuk voor stuk hun gal. Wat een verkwisting en vooral wat een arrogantie, stond in de veelal boze reacties van de wakkere websitebezoekers. Ik snap dat wel. Het is ook niet handig om met veel bombarie te gaan patsen in een dorp als Loosdrecht. Ik had het een jaartje rustig aan gedaan.

Vraag me ook af of het gezellig was. Na het lezen van De Prooi over de ondergang van de bank kan ik me nauwelijks voorstellen dat het in die zeilclub een leuke avond is geweest. Dat boek is zo onthullend en ontluisterend. Je kunt nooit meer zonder gegrinnik langs het huis van een bankdirecteur fietsen.

De vraag is wel waarom ze zo dom chique zijn gaan eten? Waarom hebben ze geen gebaar gemaakt naar het ontslagen personeel, de berooide beleggers en de wantrouwende klanten? Het was toch prachtig geweest als ze met de rij limousines voor een McDrive waren verschenen en vervolgens hun Happy Meal op het parkeerterrein verorberd hadden? Lekker milkshake erbij. En waarschijnlijk hadden ze dan ook meer gelachen dan nu. Want nu hebben ze met hun bekakte mondjes weer aan amuses zitten likken en op coquilles zitten sabbelen. Dat doen ze elke dag al. Het was toch vrolijk geweest als ze een keer bij de gaarkeuken waren gaan eten. Als gebaar en boetedoening. Volgens mij was dat ook tien keer vrolijker geweest.

Maar nee hoor. Daar zaten ze weer. Keurige tafelindeling. De hoogste pieten naast de hoogste pieten. Iedereen op zijn hoede. Allemaal goed op hun woorden lettend. Prachtig Pomerolletje erbij. De dames op oorlogssterkte. Geeuw, geeuw, saai!

Ik zou als bankier schijtziek worden van deze verlammende luxe. Ik zou op tafel gaan staan en schreeuwen dat we ons ten eerste moeten schamen over de afgelopen tijd en dat we eens moeten stoppen met dit zeikerige sterrengedoe. Aanstellerij van de hoogste orde. Amateurtoneel van de onderste plank. Op naar de pannenkoekenboerderij. Twee met appel, een met stroop en zes alleen met suiker. Biertje erbij en klaar. Ten eerste is dat lekkerder, ten tweede is het gezelliger en ten derde komen we er misschien eindelijk eens toe om elkaar de waarheid te vertellen. Het gaat niet om die honderdduizend euro dat zo’n zeilclubetentje kost, maar om het gevoel. Het idee. Het ridicule rollenspel.

Op naar de Chinees, de pizzeria, de Griek of de Japanner. Een grote schaal met sushi en elkaar zonder poespas in de ogen kijken. Geen gedraai en gedraal meer met allerhande gerechtjes op een bedje van langoustinestaartjes of zeeëgelaambeien. Gewoon lullen. We hebben heel slecht gebankierd de laatste jaren, de autist Rijkman Groenink had ons bijna verpatst en we mogen blij zijn dat we onder eigen naam nog bestaan. Meer dan een biertje zit er niet in. We zien van het kerstpakket af, de bonus laten we in de zaak en zonder geneuzel over gouden handdrukken steken we de handen uit de mouwen.

Weg met alle camouflage. Wat een tragische kermis! Wat een zielige mensen.