Je eigen hersencellen temmen

De ervaringen van Jill Bolte Taylor zijn buitengewoon interessant. Het bewijst dat wij niet aan onze hersenen zijn overgeleverd. Haar hersenbloeding heeft een deel van haar linker hemisfeer, waaronder haar taalcentra vernietigd. Bloed is nu eenmaal toxisch voor hersenweefsel. Zij heeft daarna zelf haar hersenen weer volledig functioneel weten te krijgen. Daarvoor moest ze onder andere taal leren, zonder dat de bijbehorende hersencentra functioneerden. Er zijn waarschijnlijk ook dergelijke centra in de rechter hersenhelft, maar die hebben niet zo`n centrale rol als die in de linker hersenhelft. Hoe kon ze woorden vormen, die ze ook nog eerst moest kunnen verstaan, zonder hulp van deze taalcentra? Ik vraag mij af of uw columnist Swaab dit kan verklaren met zijn mantra Wij zijn onze hersenen”. Als Bolte Taylor haar hersenen was, dan had ze nooit zover kunnen komen. Ze moest die hersenen zelf opnieuw vormgeven. Geen wonder dat haar interviewster Korteweg veel criticasters kon vinden, want plasticiteit van de hersenen is één ding, maar functies, waarvoor de representerende hersengebieden niet voorhanden zijn, toch uitoefenen is nog eens wat anders. Daar heb ik nog nooit een neurologische verklaring voor gezien. Zij heeft daarenboven aan deze ervaring de overtuiging overgehouden dat ze ook in haar dagelijkse doen en laten niet geregeerd wordt door haar hersenen, maar in haar gedrag kan kiezen. Ze is niet haar hersenen, maar ze gebruikt ze. Dat moesten meer mensen doen. Overigens formuleert ze het alsof ze zelf kiest welke hersenregio`s ze toelaat en welke niet. Zo ervaren wij dat natuurlijk niet, maar we doen ongetwijfeld hetzelfde. Wij volgen onze (hersen)impulsen immers ook niet als we dat niet passend vinden? De conclusie van Korteweg, dat het verhaal in ieder geval bewijst dat spirituele ervaringen door de hersenen worden gemaakt (en dus illusies zijn) is daarom in tegenspraak met wat Bolte Taylor hier beweert. Dat zou bijvoorbeeld betekenen dat gezien het feit dat er in mijn hersenen visuele centra zijn die mijn visuele ervaringen verzorgen, dat wát ik zie ook in mijn hersenen geproduceerd wordt. Wat er in die centra plaatsvindt, daar zullen we het toch wel over eens zijn, zijn representaties van wat mijn ogen waarnemen. Bolte Taylor beschrijft spirituele ervaringen als latent aanwezig. We nemen ze normaal niet waar, want we praten er steeds doorheen met de continue innerlijke dialoog waar de taalcentra ons toe in staat stellen. Iedereen met meditatieve of contemplatieve ervaring kan dat beamen. Het blijft open waarvandaan de spirituele ervaringen afkomstig zijn.