Huisman

In Zaterdag &cetera van 22 november geeft Ina Brouwer een mooie analyse van het verschil in emancipatie tussen Nederland en Zweden. Ik heb al 40 jaar een intieme relatie met Zweden en heb me vaak verbaasd over dit verschil. Toen ik in de jaren zeventig in Zweden woonde, woedde daar een heftige discussie over dagopvang voor kinderen. Vrouwen waren massaal van hogerhand aan het werk gedwongen, fulltime. De staat moest dus ook zorgen voor kinderopvang. Er was in die tijd ook een duidelijke sociale druk: vrouwen met kleine kinderen die niet buitenshuis werkten werden luxevrouwtjes genoemd.

Als in Nederland het woord emancipatie wordt gebruikt is dat vrijwel altijd in verband met vrouwen. Waarom is het onderbelicht dat het ook moet worden gebruikt in verband met mannen én in verband tot de maatschappij? Het mooiste zou zijn als ieder paar met kinderen geheel zelf zou kunnen bepalen hoe de kinderbegeleiding wordt geregeld, ieder een deel, met gebruikmaking van opvangmogelijkheden, aangepast aan de persoonlijke wensen. Zelden hoort men overigens dat het in principe om een beperkte periode gaat. Kinderen worden immers zelfstandiger. Interessant is dat in Zweden het zwart inhuren van hulp in de huishouding een sociaal en officieel niet getolereerd verschijnsel is. En `witte` hulp in de huishouding is duur, sinds kort wordt die overigens gesubsidieerd door de overheid.

Merkwaardig is dat in Zweden ondanks de voorsprong van enige decennia wat betreft emancipatie, vrouwen voor het zelfde werk minder betaald krijgen dan mannen.