Adrenalineracer

Je zal maar als programmeur aan de omgeving van Midnight Club Los Angeles gewerkt hebben. Je hebt jarenlang gestudeerd om een stad levensecht na te kunnen bootsen, bent er in geslaagd om een kleine computerversie van Los Angeles te creëren die de sfeer van die stad werkelijk tot leven brengt. En vervolgens is die omgeving nauwelijks zichtbaar, omdat de oververhitte speler met een bloedgang overal voorbijraast, strak gefocust op het verkeer, een scherpe bocht of een checkpoint.

Natuurlijk, je kunt in de open stad van Midnight Club Los Angeles ook rustig rondrijden. Soms moet dat zelfs, op zoek naar een volgende opponent om tegen te racen. Maar wanneer je bij rustig rijden door de stad per ongeluk toch betrapt wordt op overtreding van de snelheidslimiet, ben je, voor je het weet, toch weer op topsnelheid aan het vluchten voor de politie. Midnight Club Los Angeles is vóór alles een adrenalineracer.

Omdat het gaat om straatraces, maakt dit spel van de makers van Grand Theft Auto gebruik van dezelfde ingrediënten die bij andere op de straatcultuur gebaseerde spellen gemeengoed zijn. De speler moet niet alleen geld, maar ook ‘respect’ verdienen en in het matige verhaaltje waarmee de races aaneen gepraat worden, troeven opgewonden brokken testosteron elkaar af met machopraatjes. Toenemend respect zorgt er onder meer voor dat de speler het tegen nieuwe opponenten mag opnemen. Met het geld kan de speler auto’s opwaarderen en pimpen, want zo gaat dat tenslotte op straat.

Het racen zelf is een genot. Net als in het vorige deel van Midnight Club ligt het tempo ongekend hoog en de speler moet op het puntje van zijn stoel blijven zitten om de razendsnel op hem afkomende muren, tegenliggers en andere hindernissen te ontwijken. Eén frontale botsing en het heeft vaak geen zin meer de race af te maken.

Hoewel de speler de stad zelden rustig in zich zal opnemen, is het toch de omgeving die het racen echt spectaculair maakt. Op zo’n angstaanjagende snelheid door een werkelijk ademende stad scheuren, met een schuin oog op de politiescanner of de plattegrond met daarop de positie van checkpoints en tegenstanders, is een behoorlijk intense ervaring.

Saul van Stapele