Met de bus naar een verdeeld Thailand

081128_pad.jpgAls het in Thailand écht uit de hand loopt, ben ik vanuit Jakarta binnen een paar uur in Bangkok, heb ik steeds gedacht. Maar ja, toen besloten de demonstranten die daar al een half jaar tegen de regering strijden het vliegveld te bezetten.

Vannacht kwam ik alsnog in Bangkok aan, na een reis van bijna 22 uur. Eerst met het vliegtuig naar Kuala Lumpur, toen naar het Zuid-Thaise Krabi, wat volgens de Lonely Planet de meest paradijselijke bestemming van heel Thailand is. Daar aangekomen bleken de demonstranten ook het vliegveld voor binnenlandse vluchten te hebben bezet, dus heb ik met tien andere ‘gestrande reizigers’ een minibusje genomen.

Best leuk om met tien onbekenden 12 uur in de auto te zitten. Er zaten vier stelletjes bij die net een week hadden doorgebracht met kajakken, zonbaden en eilandhoppen. Allemaal moesten ze vandaag of dit weekend terugvliegen naar huis: Los Angeles, Australië, Finland of Groot-Brittannië. Maar het vooruitzicht om in het ergste geval een paar extra dagen vast te zitten in Bangkok - mét een goed excuus voor de baas - zorgde nog niet voor al te grote paniek.

Het echtpaar uit Los Angeles was van oorsprong Thais, en ik was benieuwd wat zij van de crisis vonden. Zoals ik al verwachtte reageerden ze zoals veel Thai uit de hogere middenklasse: ze hoopten op een coup door het leger. Iemand moest premier Somchai Wongsawat maar een klap voor zijn hoofd geven, vond de vrouw. Die had nog helemaal niets gezegd over hoe hij van plan was de crisis op te lossen - wat inderdaad klopt.

Zij dachten allebei dat Somchai niet aftreedt omdat hij niet mag van Thaksin, de omstreden oud-premier van Thailand die volgens de demonstranten nog steeds aan de touwtjes trekt bij de huidige regering. Een gekozen regering zoals de huidige werkt in Thailand niet volgens hen, want de mensen op het platteland zijn ‘makkelijk om te kopen’. De programma’s voor goedkope gezondheidszorg en zachte leningen die Thaksin lanceerde, zien zij als pure omkoping.

Op de vraag of de demonstranten ook geen schuld hebben aan de huidige crisis, haalden ze hun schouders op. Schoorvoetend gaven ze toe dat de demonstranten van de PAD nu misschien toch wat te ver gaan.

Veel hoogopgeleide Thai zijn opmerkelijk mild over de PAD. Tegen een andere Thaise man die ik in het vliegtuig tegenkwam - hij had dezelfde route genomen als ik - suggereerde ik dat de PAD nu wel erg drastisch bezig was, terwijl ze ooit begonnen met vreedzame protesten. Hij reageerde fel: ,,Ze zijn nog steeds vreedzaam.” Tja, misschien heeft hij de berichten gemist over demonstranten die schieten op pro-regeringsaanhangers of die politieagenten te lijf gaan met vlaggenstokken?

Het geeft aan hoe diep de sociale kloof in Thailand is, want tegenover deze hoger opgeleiden die meer of minder sympathiseren met de demonstranten, staan vele malen meer, veelal armere Thai die niets liever willen dan dat Thaksin terugkeert. Tienduizenden van hen woonden kort geleden een pro-regeringsbijeenkomst bij, en waren in tranen toen Thaksin hen via de telefoon toesprak.

Op dit moment vraagt iedereen zich af wat er gaat gebeuren. Zal de politie de demonstranten verwijderen? Komen er gevechten tussen voor- en tegenstanders van de regering? Komt er een coup? Ik zit hier in elk geval nog wel even, denk ik zo…