Kwajongens van alle gezindten

Niet zo gauw was het gerucht verspreid dat Joran van der Sloot Fox News had verteld hoe hij Natalee Holloway had verkocht – of mijn gehoor werd aangerand door de stem van Peter R. de Vries, die bij RTL Boulevard was aangeschoven om zijn beste vrienden (op Jeroen Pauw en Paul Witteman na) te informeren, en er een analyse aan te verbinden.

Waarom denk ik als de beroemde crime fighter op zijn Moby Dick jaagt, nooit aan een walvis, maar altijd aan Tom en Jerry?

Misschien is de vergelijking ongepast, omdat die Joran een geraffineerde misdadiger kan zijn – maar we hebben tenslotte nog steeds geen spoor van bewijs. Tom holt als een gek achter zijn prooi aan, probeert over 12 blokken New York heen te springen, denkt dat hij door een veel te dunne regenpijp naar beneden kan glijden, kijkt niet uit en wordt overreden door een wals, waarna hij met een breekijzer de muur probeert te forceren die het muizenholletje herbergt.

Omdat hij zo dom is, en zichzelf regelmatig pijn doet, heb ik vaak medelijden met ’m. Maar als het om Peter R. de Vries gaat is erbarmen me raar genoeg totaal vreemd. Ik ben een oppassende burger, en stel me in beginsel altijd op aan de kant van het Recht. Maar tegenover de kapitein Ahab van SBS raak ik vervuld van kwajongensgedrag, en wil ik hem over onzichtbare nylondraden laten struikelen als hij een boef achterna zit.

Zou het me vroeger aan de juiste jeugdzorg hebben ontbroken?

Ik keek naar een krantenfoto van Rouvoet tussen een groepje kinderen. Van vlak voor het debat over het Elektronisch Kinddossier. Hij zag er nog vrolijk uit.

‘Is je wel eens opgevallen’, vroeg laatst een kennis, ‘dat als Rouvoet lacht en de hele boel (bovenlip, wangzakken, tanden ontbloot) heeft opgetrokken, dat zich dan iets vals aan zijn gezicht lijkt te hebben meegedeeld?’

‘Dat heb je bij veel primaten’, stelde ik hem gerust. ‘En voor André steek ik beide handen in het vuur.’

Hij was later die avond alleen getergd (zo erg dat hij niet met Ferry Mingelen wilde praten) omdat hij stelselmatig was geplaagd door twee sociaal-liberale meisjes die over vorm en inhoud van het menselijk schaamhaar bleven doorzeuren, omdat het onzin zou zijn om dat soort kleinigheden in het Dossier op te nemen.

‘Maar de gegevens voor het Kinddossier worden al veertig jaar op dezelfde manier vastgelegd!’, riep de minister uit.

Daar schrok ik even van, want dat betekent dat de opslag van intieme, relevante kindergegevens na mijn tijd moet zijn begonnen.

‘Kan het kwaad, dokter, dat artsen, eerstehulpdiensten, ambulancepersoneel en zorgverleners, niets van mijn geslachtsbeharing, van mijn seksuele ervaring en van mijn geloofsovertuiging kunnen vinden als ik halfdood onder de tram lig?’

Rouvoet treiteren: ook een vorm van kattekwaad.

Maar m’n lievelingskwajongen blijft toch Ehsan Jami. Nog twaalf nachtjes slapen, dan lanceert hij Interview met Mohammed, zeg maar de Fitna van een uitgetreden moslim. Van The life of Mohammed, die hij eerst voor ogen had, en waarin de profeet zich als een soort Joran van der Sloot te buiten zou gaan aan minderjarige meisjes, heeft Ehsan afgezien op verzoek van minister Hirsch Ballin.

Wie hebben aan de wieg gestaan van de tien minuten durende themafilm waarin, naar ik uit HP/De Tijd begreep, onder andere de vrouwenrechten, de joden en de afvalligheid aan de orde komen? Maar we weten natuurlijk wie de voedstervaders waren – wie anders dan Afshin Ellian (coach), Joost Zwagerman (sidekick) en Eddy Terstall (algemene leiding), die de broekeman al sinds jaar en dag hebben geluierd en gebakerd?

Vervelend alleen dat er weer niet wordt verteld waar de première is.

Lees de columns van Blokker op nrcnext.nl/blokker