Faust & Co

De Nederlandse versie van Goethes Faust wordt in Boeken 14.11.08 gekenschetst als `de even vlotte als getrouwe vertaling van Posthuma`. Vlot: jawel. Maar getrouw? Als het de toon is die de muziek maakt, dan klinkt deze vertaling niet zo zuiver. Een voorbeeld. Dit zijn de woorden van de misbruikte en van haar toekomst beroofde Gretchen:

Meine Ruh` ist hin,

Mein Herz ist schwer;

Ich finde sie nimmer

Und nimmermehr.

En nu de vertaling:

Mijn rust is kwijt,

mijn hart doet pijn,

het zal nu nooit meer

als vroeger zijn.

Spreek deze beide teksten uit, en hóór het verschil. De loden toon van Goethe, die recht van Gretchens gemoed naar dat van ons gaat. En het gebleekte versje, dat ons in gedachten een pruillipje doet zien. Van poëzie naar rijmpje. En zo gaat het in heel het boek. Goethes beitel wordt boterzacht. Waar Goethe echte emoties vurig en fel durft te verwoorden en verklanken, daar wordt bij Posthuma alles lauw en flauw.

Er bestaat een verhaal dat een alien de Aarde bezoekt. Om de menselijke gevoelens te leren kennen moet hij eerst de Faust lezen. Laten we maar hopen dat hij dat in het Duits doet, want in de Nederlandse tekst zijn gevoelens ver te zoeken.