De navel van plastic

Hoe wordt een plastic product geboren? Of is het in dit geval mooier om van kunststof te spreken in plaats van het weinig romantische plastic?

Bijna alle plastic producten worden in een mal gemaakt. Dat gaat ongeveer als volgt: grote blokken staal worden voorzien van kleine holtes, die holtes zijn gelijk aan de vorm van het uiteindelijke product. Vervolgens worden de blokken zo hard mogelijk tegen elkaar geduwd en wordt er met grote druk, in een paar seconden, een nauwkeurige hoeveelheid dunvloeibare, hete kunststof in de holte geperst. Dit proces wordt gemakshalve 'spuitgieten' genoemd. Spuitgieten is de moeder van de plastic producten. Soms baart de moeder maar één product tegelijk maar meestal is het een heel nest aan identieke plastics dat tegelijkertijd het levenslicht ziet. Zoals we weten is er altijd een link zichtbaar tussen de moeder en het kind. Bij ons is dat de navel, midden op de buik. Ieder plastic product heeft ook een soort navel. Die navel ontstaat op de plaats waar het hete plastic de holte ingejaagd wordt. Als de stalen blokken van elkaar gehaald worden en het gestolde plastic product uit de vormholte valt zit er nog een klein navelstrengetje aan vast. Dit stukje plastic wordt machinaal of handmatig van het product losgeknipt. Toch blijft er een piepklein, vaak scherp, stukje kunststof achter. Dat is de navel van het plastic product. Als je goed kijkt naar de kunststof spullen vindt je altijd zo'n naveltje. Maar je moet goed zoeken want het achtergebleven plastic puntje is producenten en ontwerpers een doorn in het oog. Er worden kosten noch moeiten gespaard om het naveltje zo onzichtbaar mogelijk weg te werken. Daarmee is de navel van plastic onbedoeld een soort graadmeter geworden voor de kwaliteit van het uiteindelijke product. Een zichtbare navel duidt op een eenvoudig product, een onvindbare navel staat voor ultieme kwaliteit.

In de rubriek ManMade vraagt ontwerper Joost Alferink zich af waarom de dingen zijn zoals ze zijn.