Het leven van de Sint en andere burgers

Aan het Sinterklaasjournaal ligt het niet. Dat houdt ons geweldig goed op de hoogte van wat er gebeurt in de wereld van Sint en Piet. Zo blijkt de Rijmpiet er goed van op de hoogte dat er een recessie aankomt, want zijn gedichten gaan allemaal ongeveer zo: „Jeroentje met zijn lieve snuit/ krijgt van Sint dit jaar geen fluit” of „Joost die krijgt dit jaar helaas/ geen cadeau van Sinterklaas”. Sinterklaas heeft dit probleem gelukkig verholpen. Intussen is de stoomboot weer eens zoek, die heeft elk jaar de neiging om te verdwijnen, en tobt Sint met de Niet-Piet die eerst probeerde groenteboer te worden en die we nu zagen mislukken als postbode, omdat hij op de deur bonsde om de belastingenvelop te kunnen overhandigen („Normale postbodes bezorgen dergelijke brieven héél stilletjes!” riep de woedende adressant) en een pakje met glazen erin door de schoorsteen gooide.

Verder kort nieuws en het dagelijkse ‘weerbericht voor de daken’. Sinterklaasjournaalpresentatrice Dieuwertje Blok verstaat haar taak uitstekend.

Maar het is niet genoeg. Want: „Schiphol is nu al in kerstsfeer. Wat doet Man bijt hond aan dit ergerlijke nieuws?” Ergerlijk nieuws, zeg dat wel. „U moet zich voorstellen dat je daar aankomt, nog helemaal in Sinterklaassfeer, en dan dít!” Mevrouw Vree-Westdijk wilde wel hoogstpersoonlijk met een mijter op haar hoofd de winkeliers die „hierin te vér gaan” op hun Sinterklaasplichten wijzen, en we zagen haar in het winkelcentrum van Schiphol bezig kleine Pietjes tussen de uitgestalde waren te moffelen. Tevens deed ze een poging om een winkelier het lied ‘Sinterklaas Kapoentje’ te laten zingen, en werkte op het vaderlandse Sintgevoel van de kooplui. Een hartelijk bravo!

Verder in Man bijt hond het tweede deel van de dagelijkse reportage over de Duitse Piet Arturo die dolgraag Piet wilde worden toen hij in Nederland kwam wonen maar aanvankelijk te kampen had met hindernissen omdat men een Duits accent niet vond passen voor een Piet. In Enschede is dat geen probleem, en we zagen hem in functie een pepernotenfabriek bezoeken waar hij deskundig informeerde: „Heb je dan ook wel rekening gehouden met de ztrooivactor?”

Het leven van gewone mensen, dat was gisteren volop te zien op de televisie. Gistermiddag werd in het kader van het IDFA documentairefestival het eerste deel van 49-up herhaald, de meeslepende documentaire van Michael Apted, die elke zeven jaar, vanaf hun zevende, een groep mensen filmde, die inmiddels boven de 49 zijn. Zelden krijg je de gelegenheid om hele levens zo te overzien, met beelden uit elke fase, en met bijbehorende wisselende visies op werk, gezin, geluk. Al zijn sommigen tamelijk stabiel in hun opvattingen. Je ziet nog maar weer eens dat het leven niet altijd brengt wat een kijker, regisseur of levende persoon verwacht.

Dat er van alles kan gebeuren in je leven zagen we trouwens ook bij Pauw & Witteman waar onderneemster Aysje Okci tegenover burgemeester Menno Knip van Almelo zat. Zo’n burgemeester zul je treffen. De vrouw huurde een ruimte waar een horecabestemming op zat, vroeg alle vergunningen aan, en kreeg van de gemeente aanvankelijk vergunning om vijf jaar lang de zaak uit te baten. Vervolgens werd zij op alle mogelijke en onmogelijke manieren tegengewerkt en gepest.

Waarom dat zo ging wist burgemeester Knip niet erg uit te leggen. Hij oreerde gewichtig over ‘regels’, die in zijn gemeente betekenen dat iemand die elders in Almelo al een te goeder naam en faam bekend staand bedrijf uitbaat, zoals mevrouw Okci en haar man, toch vier jaar lang op een vergunning moeten wachten wegens ‘antecedentenonderzoek’. Ja zo lang duurt dat nu eenmaal, zei de stijve Knip, die in het geheel niet leek te begrijpen dat besturen iets anders is dan de regeltjes zo toe te passen dat iedereen er maximaal last van heeft. Het leven van mevrouw Okci en haar man was erdoor verwoest, want de heer Okci is geheel door het dolle geraakt en heeft met een pistool in de hand het gemeentehuis bestormd. Dat moet niet, maar je kon er begrip voor opbrengen.

Knip die krijgt dit jaar helaas/ geen cadeau van Sinterklaas.