Spa Blauw doen?

Iets bestellen in een horecagelegenheid, dat komt vaak neer op psychologische oorlogsvoering. Zowel ober/oberes als klant proberen meteen te laten weten wie hier de baas is. De klant kan bijvoorbeeld heel brutaal zijn en al tijdens het wenken roepen: „Twee koffie, graag,” terwijl de ober misschien nog helemaal niet toe was aan het bestelling opnemen. Het enige antwoord waarmee de ober de klant kan terugpakken, is een glimlachend: „Mijn collega komt zo bij u.”

De ober kan ook zelf de eerste slag toebrengen, door de klant te benaderen met een afwerend: „Wat had u gehad willen hebben?” In gedachten zegt hij erachter aan: „…als ik bereid zou zijn geweest mijn medewerking te verlenen, tenminste.”

Hij kan trouwens veel sturender te werk gaan, door te zeggen: „Wat kan ik voor u inschenken?” of „Alvast iets te drinken doen?” De klant krijgt duidelijk de boodschap dat het niet de bedoeling is om óók al iets te eten te bestellen. Beter eerst dat drankje, en dan pas later iets te eten met (tsj-tsjing, kassa!) nog iets te drinken erbij.

Bij het ‘inschenkcommando’ komt het dus aan op de tegenaanval van de klant. „Een cola en ik weet ook al wat ik wil eten namelijk de kroketten. Op wit brood.” Ober (met ingehouden zucht): „O, dan moet ik even naar een ander schermpje. De kroketten? Op wit of op bruin brood?” Ja, natuurlijk, als mijn inschenkcommando zo overduidelijk genegeerd zou worden, zou ik ook verder niets meer willen onthouden.

De sfeer is nu neergezet, en alleen mensen die totale schijt hebben aan intersociale spanningsvelden, durven nu de waterdiscussie nog aan te gaan: „En een glas water erbij, graag.” „Spa Blauw?” „Mag gewoon kraanwater zijn hoor.” „We hebben alleen Spa Blauw.” „Het zal wel. Doe dan maar Spa Blauw.”

Geen wonder dus dat het tegenwoordig gebruikelijk is dat de ober aan het eind van de bestelling opgelucht uitroept: „Dat was ’m?”