Op een dag spreekt Guido van Woerkom de troonrede uit

Iedere keer als ik de ANWB aan het werk zie, of de hoofddirecteur van de organisatie direct of indirect (via een van zijn minderen) een boodschap hoor verkondigen, voel ik me een beetje angstig.

Misschien omdat ze me langzamerhand te groot zijn geworden.

Het begon ooit, in de 19de eeuw, heel rustig, met een enigszins boven het gewone volk verheven groepje velocipedisten dat op zondagmiddag met elkaar de ongerepte Veluwe affietste, en na een poosje paddestoelvormige wegwijzers liet aanleggen om elk verdwalingsgevaar tussen Stroe en Garderen uit te sluiten. Later speelden ze de baas over bondsrijwielherstellers die dag en nacht konden worden opgeroepen om hun band te plakken, of die minstens geacht werden om tegen een hongerloon langs elke route voldoende bondspompen in gereedheid te houden. Stap voor stap zag je hun invloed zich uitbreiden van twee- tot vierwielers, en hun bemoeizucht groeien tot wat ten slotte ernstig op Macht ging lijken.

Niet dat ik me op zichzelf ongerust maakte over het mallotige ‘spitsalarm’ dat de verkeersimperialisten afgelopen maandag hadden uitgevaardigd. Maar hun door niemand gevraagde démarche was natuurlijk al tekenend genoeg. Tekenend voor hun territoriumdrift (er wordt ze immers hooguit gevraagd om zo nu en dan aan het ANP door te geven of het op de N633 drukker was dan normaal voor de tijd van het jaar), maar niet minder tekenend voor de wijze waarop de rest van het land zich er iets van bleek aan te trekken: vijfhonderd kilometer automobilist dat dociel om vijf uur uit bed stapte vanwege de door de God van de ANWB uitgeroepen sneeuwstormen.

En het bleef niet bij een incident.

‘Minister Camiel Eurlings’, las ik tot mijn verbijstering in de krant, ‘wil een uniforme alarmregeling voor het verkeer. Hij roept daarom de verschillende verkeersinformatiediensten om de tafel, om te voorkomen dat de weggebruiker in verwarring raakt door de verscheidene regelingen’.

De praatjesmaker die niet eens het in Haarlem geijkte Algemeen Beschaafd Nederlands machtig is!

Eurlings zou in de komende weken, maanden en desnoods jaren om maar één tafel mogen zitten: met de tekortschietende leveranciers van HSL-wagons die eigenlijk al in 2005 hadden moeten worden afgeleverd, maar daar kunnen we moeilijk over blijven klagen, want toen hadden Camiels voorgangers de rails nog niet eens behoorlijk in orde. Ook als ze het ABN wél onder de knie hadden waren de respectieve ministers van Verkeer en Waterstaat amper in staat om één structuurplannetje op tijd uit te voeren, dus wat dat betreft mag de Limburgse belofte voor de CDA-toekomst zich van mij ook wel geëxcuseerd voelen.

Ik voorspel intussen dat aan de tafel die Eurlings nu gereserveerd houdt voor overleg met de ‘spelers’ in het alarmeringstraject – Rijkswaterstaat, de Verkeers Informatie Dienst, en zonder enige twijfel nog een aantal regionale pionnen en stadsomroepers – de ANWB het gaat winnen. Wat moet een minister van de kroon beginnen tegen het populisme van miljoenen in Wegenwacht en Autokampioen verenigde leden die het wezen vertegenwoordigen van de volksaard? Ze willen desnoods met een hybride auto de weg op, maar dan ook ruim baan. Ze betalen maandelijks hun contributie, opdat de Bond hun zin doet: voorbij de bureaucratie, voorbij de waterschappen, voorbij de gemeenten, de Provinciale Staten en de Tweede Kamer – en als het moet voorbij het staatshoofd.

Daar heb ik wel eens een benauwde droom van – dat het de derde dinsdag van september is, dat alle grenadiers, luchtmachtkapellen en studentenschietverenigingen klaar staan voor de mars, en wie spreekt de Troonrede uit? Guido van Woerkom.

Begrijp me goed: ik wil niet alarmeren, het zal misschien loslopen (hoewel de hoofddirecteur me nog lang niet aan zijn Top lijkt) – maar een waarschuwing is nooit weg.