Voor zelfgebreide truien en tegen Paris Hilton

Ik stelde me Loesje altijd voor als een vrouw met zwarte randjes onder haar nagels, dun blond haar en een mouwloze jurk aan, en daaronder zichtbaar okselhaar. Loesje was volgens mij vaak te vinden bij etnisch getinte zomerfestivals met veel djembégetrommel, waar zij halfdronken, maar immer geëngageerd altijd weer met een andere sliertige bleke activist in de bosjes eindigde.

Eigenlijk best een levendig beeld voor iemand die niet echt bestaat. Want ik bedoel dus Loesje, de beweging, die overal affiches op plakt met uitspraken als: ‘Terrorisme. Ik word nog bang van mijn eigen rugzak.’

Toen ik las dat Loesje vijfentwintig jaar bestond, begreep ik waarom zij, ondanks haar soms wel erg linkse humor, een belangrijk figuur voor mij is geweest: vanaf het moment dat ik bewust uit mijn ogen keek, hingen overal Loesje-posters.

Als prepuber vond ik Loesje een waanzinnig cool wijf. Ik was in die tijd zo links als de neten en hield elke zaterdagmiddag een inzameling voor de zeehondjes van Pieterburen. Teksten als ‘Kan die parkeergarage even uit mijn zandbak?’ raakten me diep.

Als puber heb ik nog met een Loesje-agenda in mijn handen gestaan bij de schoolspullenafdeling van de Bijenkorf (de covertekst was waarschijnlijk ‘Komt de meester voor mij of voor zijn hypotheek?’). Maar ik nam toch maar de Rijam-agenda, omdat ik al aanvoelde dat links zijn uit de mode zou raken.

Als volwassene werd ik Loesje-moe. Hing daar alweer zo’n koddige poster op een oude vuilnisbak, altijd met een tekst die voor dieren was, of tegen vlees, of voor zelfgebreide truien en tegen Paris Hilton. Ik was zelf inmiddels een stuk gematigder dan toen ik tien was, maar Loesje was hetzelfde gebleven.

Bovendien stelde ik me altijd de mensen voor in dat lokaaltje in Arnhem, waar alle Loesje-teksten gemaakt werden, die iets te ingenomen waren met hun eigen vondsten. („Wacht, wacht, ik heb het: ‘Raar is zo gek nog niet’!” „Fantastisch, Dirk! Meteen een poster van maken! Wáár zijn de stempelletters?”)

Maar toen keek ik gisteren for old times’ sake op de Loesje-website, waar alle posters sinds 1983 te downloaden zijn (voor het geval iemand nog iets wil aanplakken over Salman Rushdie of de Berlijnse Muur), en daar stond: ‘Laat je niet weerhouden om een poster te downloaden en die gewoon lekker te gaan plakken. Dat staat je gewoon vrij om te doen.’

Ach, die oude linkse Loesje. Ze is een goeierd.

De columnbundel Dan ook maar meteen een jurk aan van Aaf Brandt Corstius ligt nu in de winkel (uitgeverij Podium).