Sadomasochisme, kinky, swingen, vanille en seks

Als werkster voor een thuiszorginstelling komt Jet Berkhout in aanraking met verschillende milieus. Vandaag werkt ze bij een doorbitch met kanker.

Mevrouw Maas doet aan sm. Een beetje onwennig strijk ik met het Ballerina-doekje over de ketting aan het plafond, die ik net nog voor een rolstoeltakel aanzag. Maar juist kettingen winden mevrouw seksueel op. Ik kan nu ook de rubberen hesjes en de laklaarzen plaatsen waar ik net met de stofzuiger tegenaan botste.

Ze heeft kanker, daarom krijgt ze thuiszorg. Ik zag het al van een afstand toen ik de galerij opliep. Haar huid is bruingeblakerd en er steken vlassige haren uit haar achterhoofd. Een zeldzame vorm van huidkanker, vertelt ze. Ze is al 140 keer bestraald. Ik schat haar nog geen vijftig.

Het enthousiasme waarmee mevrouw Maas – „zeg maar Wil” – me koffie brengt, leidt me af van de kanker. Ik krijg niet de indruk dat Wil lijdt. Opgewekt beent ze door de woonkamer. Ze heeft drie kinderen, zegt ze trots, inmiddels allemaal het huis uit. Haar man is ook het huis uit, maar ze hebben nog prima contact, vooral op de feesten.

„Feesten?” Ik hoef mijn vraag niet nader te formuleren, Wil steekt al van wal. Ze is doorbitch op fetisjfeesten. Dat wil zeggen dat zij aan de deur staat om gasten te keuren op hun outfit en desnoods de deur te wijzen.

Volgens Wil zijn het de leukste feesten die er zijn. Voor alle lagen van de bevolking ook. Laatst had ze nog een diplomaat in een gladiatorenpakje binnengelaten. Terwijl hij voorheen een echte vanille was.

Ik kijk Wil bleu aan. Het gaat me te snel. De laatste zin sprak ze met een vanzelfsprekendheid uit alsof ze zei: „Terwijl hij voorheen een echt moederskindje was.”

Ik bloos, net als in de brugklas, toen een meisje over het schoolplein riep dat Jaap had gemasturbeerd. Iedereen lachte en ik voelde dat het een afgang zou zijn als ik nu zou vragen wat masturberen betekende.

Maar Wil is seksuologe en bij haar voel ik me op mijn gemak. „Vanille?” vraag ik dus.

Wil zegt dat vanille een van de vijf seksuele omgangsvormen is die men onderscheidt. Sm, kinky, swingen, vanille en gewone seks. „En vanille wil zeggen dat je regelmatig met je partner vrijt, zonder uitbundige speeltjes, maar wel met diverse standjes. Gewoon lekker genieten.”

Aha, dat heet dus vanille. Ik dacht dat dat gewoon was.

„En gewone seks?” Wat heerlijk om ongegeneerd al deze vragen te stellen. Wil lacht. „Gewoon is dat een stel het sporadisch doet, tot er kinderen zijn, waarna de vrouw in de keuken verdwijnt en de man voortaan vreemd gaat.”

Ik krijg een ongerust gevoel. Ik heb een verkeerd beeld gehad van seks. Gewoon heet vanille. En geen seks heet gewoon. En ik wist ook niet dat een sm-meesteres zo zachtaardig en gezellig was.

In de badkamer ligt een zwartrubberen slang op de badrand. Het formaat is even suggestief als het materiaal. Ik besluit het maar niet met schuurmiddel af te nemen, je weet maar nooit hoe agressief dat inwendig kan uitpakken. Voorzichtig pak ik de slang tussen mijn duim en wijsvinger op en leg hem op de wasmachine. Vanuit de woonkamer hoor ik Wil roepen. „Geef die afvoerbuis op de badrand ook even een sopje, hij was verstopt en moet zo weer in de gootsteen.”