John Legend is draaglijk dankzij stem

cd pop

John Legend: Evolver

Sony/BMG ***

John Legend zal in een overwinningsroes zijn. In de zomer trad hij op tijdens de Democratische Conventie in Denver waar Barack Obama zich kandidaat stelde voor het presidentschap, met het dramatisch aanzwellende If you’re out there dat met opzwepende drums en koorzang stemmers richting het stemhokje moest jagen. „No more broken promises, no more call to war”, zong hij daar – en op dit album – vol vuur. Nee, het is geen lied vol nuance.

John Legend maakt het sowieso niet graag ingewikkeld. Op I love, you love zingt hij bij zwoel gitaargetokkel: „Don’t you cry, I’ll dry your eye”. Alsof hij de agenda van zijn lagere school nog eens is nagelopen op briljante invallen. Al zijn liedjes zijn gemoedelijk, zelfs wanneer hij een pijnlijke liefdesbreuk bezingt. Het is zijn gevoelige stem die het simpelste reggaedeuntje, kampvuurgitaartje, of de meest Céline Dion-achtige pianoballade, draaglijk maakt.

Op zijn derde album ruilt Legend met meer succes regelmatig zijn soulpijpen in voor kekke schoudervullingen, met simpele digitale bliepjes, echoënde synthesizerdeuntjes, hoekige dansvloerritmes en Kanye West die alvast een voorschot neemt op zijn aankomende album waarop hij álle nummers met het robotachtige effect van autotune zal zingen. Dan botsen twee werelden, alsof iemand in een sfeervol belichte slaapkamer onder het dekbed stiekem een portable computerspel uit de jaren tachtig speelt.

Saul van Stapele