Klucht 'Boeing Boeing' is nog steeds even braaf

Toneel

Boeing Boeing, door Joop van den Ende Theaterproducties.

Tournee t/m 4/4. **

Het woord klucht komt op de affiches niet voor. De herstart van Boeing Boeing wordt gepresenteerd als „doldwaze komedie”. Maar het klassiek geworden kassucces van Marc Camoletti wordt hier gespeeld als een regelrechte klucht. Met de in dit genre als geen ander bedreven Jon van Eerd als de sukkelige held die denkt slim te zijn, en zodoende de intrige tot een nog grotere warboel maakt.

Boeing Boeing is de uit 1958 daterende komedie over de vlotte vrijgezel die het met drie stewardessen tegelijk houdt van wie de vluchtschema’s handig op elkaar aansluiten. Elk van die drie veronderstelt dat zij zijn enige is. Tot er een nieuw, veel sneller toestel komt (de Boeing dus) en ze elkaar opeens in zijn appartement voor de voeten dreigen te lopen. Ook in Nederland is het al menigmaal gespeeld. De laatste keer, in 1989, door Toneelgroep Amsterdam. Volgens NRC Handelsblad deden de spelers toen hun best „onderbroekenlol te promoveren tot lingeriehumor”.

In de nieuwe versie komt geen onderbroekenlol voor. Maar de fysieke strapatsen van Van Eerd, die ook de versnelde bewerking schreef, maken er een onmiskenbare klucht van. Hij vormt het middelpunt, naast een geloofwaardige Wilbert Gieske als de ijdele, zelfingenomen charmeur. Ze vormen een soepel ingespeeld duo, terwijl regisseur Caroline Frerichs ook de rest van het raderwerk voortdurend in volle vaart houdt. De vraag is niettemin of Boeing Boeing nog tegen al die evidente inspanningen bestand is. Veiligheidshalve is deze voorstelling gesitueerd in 1969. Voorts heeft Van Eerd een paar tijdgebonden verwijzingen (namen als DAF en Boerenleenbank) toegevoegd.

Maar kan deze intrige ons nog wat schelen? Mij niet. Het stuk begint met een exposé dat bijna drie kwartier duurt. Pas daarna ontstaat de eerste panieksituatie – terwijl een klucht het nu juist daarvan moet hebben. Bovendien zijn de stewardessen nog steeds hysterische typetjes die al gauw op de zenuwen gaan werken. En de happy end-ontknoping is nog even flauw en braaf als die altijd al is geweest.