De lezer schrijft over onbevredigende discussies

Vaak houd ik na het lezen van meerdere opinieartikelen over eenzelfde onderwerp een wat onbevredigd gevoel: wie heeft nu gelijk? Zo las ik op 28 oktober een artikel waarin beweerd werd dat moderne dieselbussen schoner zijn dan aardgasbussen, terwijl ik op 8 november precies het tegenovergestelde beweerd zag worden. En dat terwijl één auteur hoogleraar is en de andere ‘voertuigaandrijvingdeskundige’.

Nu begrijp ik dat het geen doen is om in de krant eindeloos heen en weer te blijven schrijven, maar kunnen auteurs niet de mogelijkheid krijgen in te gaan op argumenten die in reactie op hun artikel zijn aangedragen? Mijns inziens zou dit uitstekend passen bij één van de beginselen van uw krant, zoals u die in 1970 in een commentaar vastlegde: „Het is ons doel [onze lezers] in de eerste plaats de ruimst mogelijke informatie te geven, op grond waarvan zij dan zelf hun eigen mening kunnen vormen.”

Hugo Scherff Amsterdam

De krant antwoordt

Wie alles afweegt, komt tot de verrassende conclusie dat moderne dieselbussen schoner rijden dan de als schoon geafficheerde bus met aardgas als brandstof. Dat schreef Maarten Steinbuch, hoogleraar voertuigtechniek in Eindhoven (opiniepagina, 28 oktober). Kern van zijn betoog: aardgas levert minder energie op dan diesel, dus heb je er meer van nodig per kilometer. „Je kunt lang blijven rekenen, maar het is gewoon niet efficiënt om op aardgas rond te rijden. Aardgas is prachtige brandstof – maar voor stationaire installaties.”

De reactie van Bert van Hasselt, directeur van MAN, een bedrijf dat aardgasbussen bouwt, verandert niets aan Steinbuchs centrale argument, maar was nuttig wegens de toevoeging dat aardgasbussen ook op klimaatneutraal biogas kunnen rijden. Dat was voor ons reden zijn brief af te drukken (8 november). Steinbuch vragen om daarop weer te reageren leek ons overbodig, omdat de kwestie op zichzelf helder ligt.

Zo gaat het natuurlijk niet altijd op de opiniepagina. Er zijn talloze onderwerpen – van windenergie tot de merites van de methode ‘realistisch rekenen’, om een paar recente voorbeelden te noemen – die leiden tot langdurige duels tussen experts en andere betrokkenen. Dat kan inderdaad iets onbevredigends hebben. De algemene kwestie die de lezer terecht aansnijdt, is dat hij wil weten hoe het nu écht zit.

Toch zal dat verlossende antwoord niet van ons komen en niet alleen omdat er vaak geen simpel antwoord is. De opiniepagina wil immers vóór alles een podium zijn voor relevante standpunten over belangwekkende onderwerpen. Dat we daarover verschillende partijen aan het woord laten, betekent niet dat de waarheid wat ons betreft wel ergens in het midden zal liggen. Integendeel, we vertrouwen erop dat de lezer juist door die clash of ideas optimaal in staat is zijn eigen mening te vormen, zoals ook is vastgelegd in ‘Onze beginselen’ van 1970.

Wel kan de redactie de lezer van de opiniepagina’s daarbij helpen, bijvoorbeeld door bij langere discussies een samenvatting van het voorafgaande te geven, of door te verwijzen naar relevante stukken die online te vinden zijn. Bij de aardgas/dieselkwestie had een korte introductie ook niet misstaan, te meer daar we op dezelfde dag hierover nog een brief afdrukten (met een pleidooi voor de elektrische bus).

De suggestie van de lezer om experts op elkaars standpunten te laten ingaan, brengen we dagelijks in de praktijk op de nieuwspagina’s. Om één voorbeeld te noemen: toen wij schreven over het strengere regime van de Inspectie voor de Gezondheidszorg (17 november), vroegen wij ziekenhuizen om commentaar en gaven de Inspectie gelegenheid daar op te reageren, waarop ten slotte een hoogleraar gezondheidseconomie zijn mening gaf. Niet dat alle betrokkenen het met elkaar eens waren (en dat hoeft ook niet), maar die beproefde journalistieke methode helpt de lezers om binnen het bestek van één artikel hun inzicht te verdiepen.

Birgit Donker Hoofdredacteur

Reacties: nrc.nl/lezerschrijft.Nieuwe kwesties, voorzien van naam en woonplaats, naar lezerschrijft@nrc.nl