Zingend voor een poes

DVD POP

Patti Smith: Dream of Life Regie: Steven Sebring€ 19,90 ****

Wie Patti Smith niet kent, zal door de film Dream of Life niet veel wijzer worden. Die androgyne vrouw met het dikke grijze haar en de grote mannenschoenen, is zij een politiek activiste, een performancekunstenaar of lid van de Amish sekte? Dream of Life, die regisseur Steven Sebring over Smith maakte, is een impressionistisch geheel, met eindeloos veel mooie – vooral zwart-wit – beelden van Smith. Elf jaar lang volgde Sebring zijn onderwerp: op tournee, op begraafplaatsen – klimmend op de graven van Rimbaud en andere geliefde dichters – of in haar eentje in een sober ingerichte kamer, omringd door souvenirs uit haar bewogen leven, zoals een gitaar die ze van Sam Shepard heeft gekregen, een kleine urn met as van Robert Mapplethorpe, foto’s van zichzelf met haar inmiddels overleden echtgenoot Fred ‘Sonic’ Smith.

Smith (61) is een zangeres met een carrière van meer dan dertig jaar, ze is moeder van zoon Jackson en dochter Jesse, ze is politiek bewogen en ze blijkt, verrassend genoeg, ook een gezellige vrouw die grappen maakt en de nasale stem van Bob Dylan imiteert: „Nice guitar, you have here.” Bij de beelden horen we Smiths stem meestal in voice-over. Ze vertelt kleine anekdoten, over haar helden William S. Burroughs en Rimbaud. Ze memoreert de steun van haar vrienden, toen haar man Fred Smith in 1994 plotseling overleed, en hoe ze kort daarna, na een hiaat van zestien jaar, weer muziek begon te maken, geholpen door mensen als Dylan en Michael Stipe.

De regisseur had niet de bedoeling om Patti uit te horen. Hij laat haar ten overstaan van zijn camera maar zo’n beetje begaan. Dat leidt tot spontane opnamen van Smith dansend in de branding, zingend voor een poes of met haar vingers in de verf tijdens het maken van een schilderij („Je eigen verf kun je tenminste aanraken. In het museum mag dat nooit.”)

Er zijn weinig historische beelden gebruikt, bijvoorbeeld uit het begin van Smith’s muzikale carrière. De nadruk ligt op het heden; ook tijdens een bezoek aan haar bejaarde ouders eten de familieleden hamburgers en praten over de tuin, niet over vroeger. Dat is jammer voor wie iets over haar achtergrond wil weten, maar het is ook tekenend voor Smith. Zij blijft niet hangen bij succes of verdriet uit het verleden, maar staat nog altijd even gedreven op het podium, om met alle kracht die ze in zich heeft haar boodschap te brengen. Of het nu is op een demonstratie tegen de oorlog in Irak, of bij haar eigen concerten.