Nieuwe omroepen, andere kwaliteiten

‘Het is me een wonder dat jullie van de nationale televisie hier aandacht aan willen besteden”, zegt de platinablonde mevrouw met sterk Amsterdams accent tegen de verslaggeefster van Netwerk (EO). De mensen worden namelijk domgehouden over de ramp die onze planeet op 21 december 2012 te wachten staat. Op YouTube zijn de filmpjes wel te zien, van de vloedgolven en de nieuwe ijstijd die dan onherroepelijk zal intreden. De mevrouw heeft voedselpakketten, een masker tegen de kou en een vlot in huis gehaald, maar uiteindelijk doe je er niets tegen.

Netwerk laat ook sterrenkundige Govert Schilling aan het woord, die het verhaal als aantoonbare onzin ontzenuwt, maar dat is niet het belangrijkste wat blijft hangen, zoals uit een gesprek in Pauw & Witteman met een arkenbouwer en bioloog Midas Dekkers de indruk kan ontstaan dat evolutietheorie en creationisme als gelijkwaardige opvattingen naast elkaar bestaan. Het ligt er maar aan wat je wilt geloven, dat staat eenieder vrij.

De ‘nationale televisie’ is geen baken van betrouwbare informatie meer, een filter dat humbug van serieuze zaken scheidt. Toch zijn er mensen die de democratisering van ether en kabel nog niet ver genoeg gevorderd vinden. In De wereld draait door legde Ronald Sørensen, fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam, uit waarom er een Populistische Omroep Nederland (PON) moet komen. Het geluid van Fortuyns erfgenamen Wilders, Verdonk en Pastors mag dan wel regelmatig op televisie te horen zijn, maar ze worden altijd maar ondervraagd door linkse grachtengordeldieren, zoals de tegenover Sørensen gezeten Matthijs van Nieuwkerk en Jan Mulder. Die menen onderuitgezakt te weten hoe het met de wereld moet en komen bovendien meestal uit Amsterdam. Weten we wel dat de hele redactie van Buitenhof PvdA-lid is? Dat gevoel heeft de oprichter van de nieuwe omroep althans sterk.

Hij weet zich gesteund door opmerkingen van Henk Hagoort, topman van de Publieke Omroep die ook vindt dat grote delen van het Nederlandse volk niet worden gerepresenteerd op televisie. En als je langs de lijnen van verzuiling denkt, dan is er wat voor te zeggen dat ook de nieuwe in het parlement vertegenwoordigde partijen hun eigen omroep krijgen. De omroepzuilen hebben een belangrijke historische rol gespeeld in de emancipatie van politieke en religieuze groeperingen. Maar kunnen anderen dan de representanten van de oude elites ook professionele televisie maken, die onderscheid maakt tussen zin en onzin? LuckyTV, de televisiecartoon aan het einde van De wereld draait door, deed vast een voorspelling. In een studio stond een lege stoel voor een microfoon. Tegen de achterwand prijkte het PON-logo, met de tekst: „Marrokanen orzaak finnanciële crisis.” Op de geluidsband hoorden we stemmen ruzie maken over wie er mocht presenteren,

Er staan naast PON nog vier nieuwe omroepen te trappelen om tot het bestel te worden toegelaten, van en voor respectievelijk homoseksuelen, dierenactivisten, moslims en ‘vrije geesten’. De laatste nieuwkomers waren BNN (jongeren), MAX (ouderen) en Llink (idealisten), die nu alle drie intensief campagne voeren om hun status te behouden. BNN onderscheidt zich soms door vernieuwende en brutale programma’s, maar de andere twee doen het kwalitatief niet zo best.

Dat vindt kennelijk ook Aad van den Heuvel, oprichter van de Nieuwe Omroep waar Llink mede uit is voortgekomen. In de grote ledenwervingsuitzending zei Van den Heuvel gisteren dat er een toekomst was voor Llink in het bevorderen van de duurzaamheid, „maar dan wel met volwassen, volwaardige en journalistieke programma’s”.

Aan die omschrijving voldeed de verkiezing van de beste actie om de wereld te verbeteren gisteren niet. Zonder enige inhoudelijke toelichting werd er per sms gestemd (elke stem betekende automatisch een lidmaatschap van Llink) over vijf burgerfilmpjes. De leukste meiden wonnen, met een campagne voor schoon drinkwater in ontwikkelingslanden. Ze hadden daartoe in Almere een proseccoproeverij georganiseerd.