Michelle Obama spreekt nóg beter

De laatste weken hoor en zie ik te weinig van Michelle Obama, de aanstaande presidentsvrouwe van Amerika. Als ze aan het woord komt, gaat het over de schoolkeuze voor de meisjes en over het hondje in het Witte Huis. Ze zijn haar toch al niet aan het opbergen in de traditionele rol van volgzame Witte Huis-vrouw (wat overigens zeker in haar geval niet hetzelfde is als witte huisvrouw)?

Dat zou jammer zijn, want Michelle heeft grotere mogelijkheden. Als Hillary Clinton Buitenlandse Zaken weigert omdat het beneden haar stand is, dan zou ik, als ik Barack was, gewoon Michelle naar voren schuiven. Het zou meteen een doorbraak betekenen op het emancipatiefront: Barack parttimepresident, Michelle parttime Buitenlandse Zaken – wéér een historisch feit erbij dankzij Obama.

Tijdens de verkiezingsrace heb ik Michelle niet zo erg goed gevolgd, ik had mijn handen al vol had aan de razendsnelle opkomst van haar man. Ik las hier en daar de suggestie dat zij op de achtergrond werd gehouden, omdat ze met haar felheid een risico zou vormen voor de kansen van haar man. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen nu ik aandachtig een aantal opnamen heb bekeken die op internet circuleren. Een trouwe lezer had mij er attent op gemaakt.

Wat ’n vrouw! Wat ’n redenaarstalent! Daar verbleekt zelfs Barack bij. (Berlusconi zou dit een leuk grapje vinden.)

Ik kan de lezer ten zeerste aanraden Michelle te googlen en naar ‘Videoresultaten’ te gaan. Kijk dan eerst even naar Be not afraid, een filmpje van zeven minuten waarin Michelle haar landgenoten toeroept zich niet langer angst te laten aanpraten: „Angst voor alles, dat we verliezen, dat ons pijn gedaan wordt, altijd maar angst, ik ben het zat om alsmaar bang te zijn, acht jaar lang hebben ze dat tegen ons gezegd.”

Click na dit filmpje op ‘Videoresultaten’ en zoek Barack’s Secret Weapon op, een gefilmde toespraak van vijftig minuten die Michelle tijdens de voorverkiezingen in Delaware gehouden heeft. Ik was van plan een minuut of tien te kijken, maar ik bleef gebiologeerd aan mijn laptop gekleefd, want niet eerder in mijn leven had ik een vrouw met zoveel passie en welbespraaktheid in het openbaar horen spreken. Als Ella Vogelaar daar tien procent van had gehad, zou Wouter Bos nu loopjongen zijn op de set van zijn vriend Eddy Terstall.

Barack maakt doorgaans gebruik van afleespanelen (de teleprompter), Michelle lijkt alles uit haar hoofd te doen, maar het kan ook dat ze de teleprompter combineert met improvisatie. Het resultaat is in ieder geval van een bevrijdende levendigheid.

In Delaware werkt ze vooral op het gemoed van de kleine man en vrouw, voor wie de lat altijd maar weer hoger wordt gelegd. „The bar is movin’ and shiftin’” , zegt ze in een bezwerende herhaling. De metafoor van die lat werkt ze met een aantal voorbeelden meesterlijk uit. „Vroeger kon een gezin van één salaris rondkomen, nu zijn er twee, drie nodig.”

En zo gaat ze maar door tot de euforie in de zaal mag losbarsten als ze roept: „Hij zal een van de beste presidenten worden die dit land ooit heeft gehad.”

Aan Michelle zal het niet liggen.