Met Ingeborg en Cees tegen de turboseks

Opvallend hoe vooral christelijke en halfchristelijke organisaties de laatste tijd gespitst zijn op het seksuele wel en wee van de medemens. Gaat het goed? Doen we het goed? Moeten we het wel goed doen? Vanaf wanneer mag het? Kan het ook minder? Hebben we niks anders aan ons kop? Dat soort vragen.

Centrum van nieuwsgierigheid is natuurlijk het ministerie van Jeugd en Gezin onder leiding van André Rouvoet, van de ChristenUnie.

Deze vicepremier is al een poosje aan de gang. Hij was nog maar kort aan het bewind, toen hij wees op ons betrekkelijk lage geboortecijfer (zeker in vergelijking met islamitische resultaten), en de mogelijkheid opperde om het nationale gemiddelde langzaamaan te laten stijgen. van 1,6 naar 2,3. Dat zou slechts íets meer vleselijke gemeenschap vragen.

Kort daarna wilde hij een kruistocht tegen echtscheiding beginnen. Dat leek op zichzelf een sekse-neutrale kwestie, maar pas op. Hoe ontstaat dikwijls de behoefte om van M/V te wisselen?

André’s laatste démarche gold een oproep voor een brede maatschappelijke discussie over de in zijn ogen losgeslagen seksmoraal van de jeugd. Hij hoort her en der uiteraard wel eens verhalen, hij begeeft zich vanwege zijn portefeuille als bewindsman ook graag achter de voordeur, en bij de omroepen is het een steeds lustiger onderwerp.

Eén Vandaag, afdeling Nederlandse Christelijke Radio Vereniging, kwam laatst met een seksenquête onder 2.200 jongeren waaruit bleek dat meer dan de helft van de respondenten vóór hun achttiende jaar al meer dan 100 pornofilms had gezien. Nog geen achttien, en al meer dan honderd vieze films! Dat haal ik nooit meer in.

Door wie zou een brede maatschappelijke discussie over zo’n onderwerp trouwens beter georganiseerd en geleid kunnen worden dan door Cees Grimbergen die afgelopen zaterdag in zijn talkshow Rondom Tien (óók NCRV!) al een stevig voorschot had genomen?

Unieke presentator vind ik dat. Danst daar maar elke week op en neer voor een zorgvuldig uitgekozen publiek als een Driekusman (‘Driekusman, Driekusman, drei oe ’s omme en kiek mie ’s an’) die de tongen losmaakt over grote sociaal-politiek-culturele problemen in een samenleving die haar draai maar niet kan vinden.

Wat me trof was dat Cees voor z’n seksshow vrijwel uitsluitend meer of minder gekleurde jonge medemensen had uitgenodigd. Zijn die representatiever? Kunnen we daar als het om de losgeslagen seksmoraal van de jeugd gaat méér van leren dan van ongekleurde kinderen? Ik telde drie blanken onder de deelnemers aan het debat. Een vriendelijke moeder hield niet van de smeerlappij, en aan het jongetje naast haar kon je zien dat hij nog nooit aan www.neuknet.nl was toegekomen, of hij moet het een keer héél stiekem hebben geprobeerd. De derde was Ingeborg Beugel, die twee dagen later zou beginnen met een tweede (!) serie Geloof, Seks&Wanhoop, dus die zich behalve als deskundige vooral ook vanwege de pr had laten inviteren. Bij welke omroep het werk van Beugel werd ondergebracht kon je overigens op je vingers natellen. Bij de IKON. Zo vrijzinnig als de pest, maar wél interkerkelijk.

Ingeborg stak voorzichtig van wal. Drie of vier blote borsten, een paar losgeslagen meiden, maar ook twee oudere dames die verzekerden dat ze in hun tijd nog nooit van dildo’s hadden gehoord, laat staan met batterijen. In een interview gaf de maakster van alle schadelijke ‘turboseks’ de schuld aan de internetporno – en ze bepleitte een ‘nieuw erotisch beschavingsoffensief’, dat misschien zou kunnen sporen met Rouvoets brede maatschappelijke discussies, zodat we een hele maand (minder zet geen zoden aan de dijk, dunkt me) elke avond Cees en Ingeborg op het scherm hebben.

Zelf moet ik achterlijk zijn. In mijn omgeving heb ik zelden iets gehoord over losgeslagen kinderen van twaalf.

Jan Blokker