Vrouwen in Jemen schijnen het erg zwaar te hebben

Als ik depressief ben, denk ik altijd: ik ben blij dat ik Jennifer Aniston niet ben.

Dit noem ik positief vergelijken. Je kiest iemand uit die het zwaarder heeft dan jij, en dan denk je: kom, kom, zo erg is het niet met mij. Nu zou je kunnen zeggen: waarom Jennifer Aniston? Waarom kies je niet, bijvoorbeeld, een vrouw in Jemen, om je eigen situatie positief tegen af te zetten? Vrouwen in Jemen schijnen het erg zwaar te hebben. Of anders een weeskind in Afghanistan?

Dat vind ik te makkelijk. Natuurlijk kun je iemand kiezen die het duizend keer zwaarder heeft dan jij, maar die heeft het weer zó zwaar dat er geen vergelijking te trekken valt.

Jennifer Aniston erbij halen werkt beter. Jennifer Aniston heeft op het eerste gezicht alles mee. Ze is miljonair. Ze heeft in een populaire comedyserie gespeeld, die op België tot in de eeuwigheid herhaald wordt. Ze heeft het laagjeskapsel groot gemaakt. Ze heeft een fit yogalichaam.

Maar Jennifer Aniston heeft ook een probleem. In de Amerikaanse Vogue van deze maand staat een groot interview met Jennifer. Zogenaamde aanleiding: een film waarin ze speelt. Werkelijke aanleiding: vragen hoe erg ze Brad Pitt mist. Hoe jaloers ze op Angelina Jolie is. Hoe irritant het is om Brad en Angelina om de drie maanden een geboortekaartje voor alweer een geadopteerde/zelfgemaakte liefdesbaby/liefdestweeling te moeten sturen.

En dat is niet alles. Na Brad heeft Jennifer alleen maar slechte keuzes gemaakt op mannengebied. Ze kwam altijd uit bij bindingsangstige Peter Pannen die het leuk vonden om de kutzwager van Brad Pitt te zijn (en wie vindt dat nou niet?), maar die vervolgens nooit eens, in Brad-Angelinatempo, een wraakbaby met Jennifer maakten.

Deze twee thema’s zijn al jarenlang het enige waarover Jennifer mag vertellen in interviews. Ze probeert het gesprek zelf op andere onderwerpen te brengen. Zo vertelt ze in Vogue dat ze een ‘sexy huis’ heeft gekocht (niet doen Jen, dat klinkt triest) met enorm grote deuren. De interviewer schetst meteen het beeld van Jennifer, moederziel alleen in dat huis, piepklein naast haar reuzenvoordeur. Bijna veertig, vrijgezel, maar, geïrriteerd citaat: ’I’ve said it so many times: I’m going to have children. I just know it.’

Als ik dat allemaal lees, denk ik: wat fijn dat ik geen sexy huis heb, geen yogalichaam, en geen ex die Brad Pitt heet.

Zo makkelijk kan het zijn, jezelf gelukkig maken.

Lees alle eerder columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf