Urgente nostalgie die verrukkelijk klinkt

cd

Raphael Saadiq – The Way I See It

De pet die Raphael Saadiq draagt op het hoesje van zijn derde soloalbum en tijdens het bruisende soulconcert dat hij vorige week gaf in Amsterdam, die heeft mijn opa ook. Dit is geen pet die je schuin over je ogen hangt terwijl je aan de rest van de tram wil laten horen dat je geen muzieksmaak hebt, maar een pet die je rechtop je hoofd zet terwijl je door autoloze straten flaneert waar vrolijke kinderen buiten met hun tol spelen en moeders goedgehumeurd de was ophangen.

Niet alles was vroeger beter. Als iedereen nu een veel te breed plasmascherm en een HDMI-kabel had was er nooit meer oorlog. Maar de soulmuziek was fantastisch. Saadiq was altijd al een ongepolijste uitzondering in de geliktere moderne soulwereld, maar hier zijn de refreintjes, de instrumentaties en de grooves volledig geënt op de muziek die hem vormde, rauwe soul uit de jaren zestig en zeventig.

Hij kermt, fluistert en verleidt hoog en laag en de muziek klinkt als toen zonder de liedjes van toen na te doen, een zwart-witgevoel maar dan in high-definition. Urgente nostalgie die zo verrukkelijk klinkt dat je Jay-Z dood wil schieten wanneer hij ineens opduikt voor zo’n ongeïnspireerd gast-rapje tussen alle zakendeals door.

Saul van Stapele