Sombere dertiende cd van The Cure

cd pop

The Cure. 4:13 Dream

Net als alle eerdere Cure-cd’s – twaalf stuks in de afgelopen 29 jaar –, is ook de dertiende cd van Robert Smith en zijn handlangers een onevenwichtig geheel. Gedurende haar hele carrière liet The Cure zich van twee kanten zien: met grappige en lieftallige popliedjes (Caterpillar, Friday I’m in love), die soms de hitparade haalden, en met nummers die vooral als duistere soundscapes genoten moeten worden. Die laatste categorie is het grootst.

Op de nieuwste cd ontbreken de popliedjes zelfs helemaal. Op 4:13 Dream is Robert Smith op de sombere toer; met veel gefragmenteerde gitaarakkoorden die breed de ruimte krijgen, en met wanhopige zang die tegen de echoënde drums en gitaren moet opboksen. Dat geeft een claustrofobisch effect. De cd begint met een zwak instrumentaal stuk. Maar de daarop volgende liedjes krijgen toch dramatische kracht, doordat Smith met een verrassend refrein de zwaarheid doorbreekt, of er sprankelende geluidseffecten werden bedacht, zoals in The real snow white, Sleep when I’m dead en The only one. Veel andere nummers murmelen wat voor zich uit. Dat ze toch het aanhoren waard zijn is dankzij de overtuiging en de verzorgd sombere stijl.

HESTER CARVALHO