Geen Afghaanse pathos

Atiq Rahimi eert in zijn net met de Prix Goncourt bekroonde roman Syngué sabour (P.O.L., €15,–) Afghaanse vrouwen om hun moed en incasseringsvermogen, meent Margot Dijkgraaf.

‘De nu bekroonde roman is een ingetogen maar hartstochtelijke ode aan de Afghaanse vrouw. Een vrouw, „ergens in Afghanistan of elders”, waakt bij haar man die, een kogel in zijn nek, in coma van een missie is teruggebracht. Het huis staat in oorlogsgebied, haar buren worden gemarteld en onthoofd. Dagenlang herhaalt de vrouw de gebeden die de imam haar heeft opgedragen. Ze geeft zichzelf de schuld, vervalt in waanzin, totdat ze zich bewust wordt van het leven dat ze tot dan toe heeft geleid: vernederd en mishandeld door haar vader, uitgehuwelijkt en sindsdien als slaaf vernederd door haar schoonfamilie en, toen haar man eenmaal arriveerde, door hem genegeerd en als een seksueel object gebruikt. [...] Hoewel zijn thema’s overeenkomen met die van zijn landgenoot Khaled Hosseini, blijft Rahimi ver van Amerikaanse „creative writing”-technieken. Bij hem geen breed uitgeschreven verhaallijn, geen halve pathos of tranen trekkende passages, maar soberheid en suggestie.’