Ik zag ineens een doodgewone middelbare school voor me

Ineens was ze weg, mijn favoriete minister en de enige persoon die ik goed kan imiteren: Ella Vogelaar. Daar zat ze, bij Nova, om het uit te leggen aan Clairy Polak. Ze had haar rode kabouterlaarsjes aan, haar etnische ketting om, en zo’n trui met allemaal ritsen.

Daar had ik, als vanouds, een beetje om kunnen gniffelen. Maar dat deed ik niet. Er doemden twee woorden in mij op: middelbare school.

Den Haag schijnt een machtscentrum te zijn, een slangenkuil, een bastion van verdorven, sluwe geesten, maar ik zag ineens een doodgewone middelbare school voor me.

Zo heb je in het Ella-drama de pestkoppen: Jort Kelder, Heleen van Royen, de dweil van GeenStijl en nog wat types. Mensen die te oud zijn om pestkopje te spelen, maar ervoor betaald worden om anderen onderuit te halen en dat graag doen. Ze kiezen altijd een makkelijk doelwit – een rustige, linkse vrouw op kabouterlaarsjes – en hakken daar lekker op in.

Maar Ella had thuis geleerd: als ze je pesten, niet op reageren. Dus dat deed ze, onder andere bij de dweil van GeenStijl. Dat vond iedereen stom van Ella. Ze had tegen hem moeten praten! Moeten schreeuwen! Met haar laarsje op zijn camera moeten rammen! Dan was ze pas een volwaardige minister geweest. Een overjarige puber met een webcam die je domme vragen stelt, negeren: dát mocht niet. Daarmee hielp Ella haar imago om zeep.

Dan waren er de nerds met wie Ella in een groepje zat. Wouter Bos, Mariëtte Hamer, Lilianne Ploumen. De nerds begonnen van Ella te balen. Ze wilden er zo graag bijhoren; bij de ‘harde lijn’, bij Wilders, bij rechtdoorzee, bij ‘wat het volk denkt’. Maar Ella zat dat met haar linkse ideetjes te verpesten. Dus stuurde Wouter Ella een sms, of ze naar een achteraf gelegen klaslokaaltje wilde komen. Daar zat hij met Mariëtte en Lilianne, en toen zeiden ze: je mag niet meer bij ons groepje horen.

Dat trieste verhaal moest Ella nu navertellen aan Clairy Polak, in deze allegorie de strenge doch rechtvaardige directrice van de middelbare school. Ella had makkelijk kunnen uitwijden over Wouters valse praktijken. Of kunnen opscheppen dat zij, met de moeilijkste portefeuille, standaard honderd uur per week had gewerkt.

Maar dat deed ze niet. Ze zag er moe uit, maar ook opgelucht en waardig. Ella is klaar met de middelbare school. Haar leven kan eindelijk beginnen.

Lees de columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf