'Zindering gaat door het gebouw'

Simon Adriaan Reinink (1966) is directeur van Het Concertgebouw in Amsterdam. Deze week begon het India Festival. Hij woont samen met Miriam Fris, Jurriaan (9) en Tessel (7). „Prinses Máxima is oogverblindend.”

Vrijdag 7 november

Mijn dagboek begint vandaag om 00.00 uur. We zijn nog volop aan het werk voor het India Festival. Dat komt niet alleen door de ongekende omvang van dit festival maar ook door de bijzondere Indiase werkwijze. Je weet nooit zeker of het allemaal gaat zoals je hoopt dat het zal gaan. Maar uiteindelijk komt het goed, zo leert onze ervaring. Rond 01.15 uur naar bed en om 07.00 uur op voor een paar rondjes Vondelpark. Vergaderingen. Om 11:00 uur koffie met Kristian Bezuidenhout, het fortepianowonder dat dit weekend alle pianoconcerten van Beethoven speelt. Collega fortepianist Gary Cooper die toevallig in de buurt is, schuift ook aan. Op de achtergrond gejoel van honderden kinderen die meedoen aan het educatieproject Hemelse Herrie. Werken in het Concertgebouw is een feest!

’s Middags mijn kindervrijdagmiddag. Jurriaan wil echter uit logeren en Tessel wil bij een vriendinnetje spelen. Met het festival in zicht kom ik de tijd wel door. ’s Avonds op verzoek van Tessel met mijn vader naar de ‘pizzaria’. Het debuut van Bezuidenhout is overrompelend. Zo fris, gretig en muzikaal als hij speelt! Na het concert werk ik mijn bureau leeg en kijk nog even naar Obama. Wat een beheersing en bekwaamheid straalt hij uit. Ik hoop maar dat het hem lukt om tijdig de torenhoge verwachtingen te managen. Miriam komt diep in de nacht thuis van een etentje met collega’s.

Zaterdag

Tessel komt vrolijk bovenop mij zitten. We staan op en ik ga met Tessel boodschappen doen. Daarna met haar naar het Tropenmuseum om de India Tentoonstelling te bekijken. Helaas zijn we veel te vroeg voor de (verplichte) rondleiding. We besluiten maar om de rest van het museum te gaan bekijken. Om 13.00 uur lever ik Tessel af bij een verjaardagsfeestje. Ik krijg een e-mail van de Indiase ambassade met daarop een aangepast tijdstip voor het officiële diner van maandag aanstaande ter gelegenheid van de aanwezigheid van president dr. Karan Singh van de Indian Council for Cultural Relations (ICCR), een zeer hoge functionaris met de rang van regeringslid. Daarna haal ik Jurriaan op die doodop is na een doorspeelde nacht. Ik laat ’m een uurtje slapen en vertrek naar Deventer voor het verjaardagsdiner van mijn senaatsvriend Pieter. Mooie avond! Even na tweeën naar bed.

Zondag

Het Zondagochtend Concert. De Grote Zaal zit bomvol voor het derde en laatste concert van Bezuidenhout. Ondanks het vroege uur speelt hij wederom prachtig. Ik heb zwaar de smoor in dat ik Jurriaan niet heb meegenomen. Hij zou het geweldig hebben gevonden. Na het concert brunch met Kristian, samen met collega’s Anneke, Irene, impresario Stefan en Tessel. Tessel drapeert haar bordje vol heerlijkheden, nog voor de rest van het publiek. Na het eten gaat ze op onderzoek uit en rent door het hele gebouw. Daarna wil madam een „grote mensen concert” bijwonen. Ik laat me overhalen (dochters!) en neem plaats in de loge voor het 1e pianoconcert van Brahms. Dit blijkt toch een brug te ver en we sluipen na het eerste deel naar buiten. Op kantoor treffen we mijn secretaresse Lucia aan die druk doende is met de openingsavond van het festival. Een enorme klus. Lucia is een held. Daarna een uur hardlopen. Ondanks de drukte is de vorm goed: ik loop de lange zondagsronde een kwartier sneller dan normaal! Na het eten lees ik de kinderen voor en stop ze in bed. Nog even de ‘Geschiedenis van Nederland’ gekeken op tv. Daar verneem ik dat veel kinderen in de achttiende eeuw een dagboek moesten bijhouden om hen zelfbewuster te maken. Ik kan dat met dit dagboek beamen! Nog even bellen en mailen. Rond 00.30 uur licht uit.

Maandag

Om 06.15 wacht ik in de lobby van het hotel op Dr. Karan Singh. Hij arriveert pas om 07.15 uur. Niet bepaald een ideale start van de week. Na een korte maar hartelijke begroeting naar kantoor. Vergaderingen, telefoneren en een ontmoeting met een collega uit Toronto. Intussen wordt het hele gebouw versierd. Ongelofelijk dat het festival er na tweeëneenhalf jaar nu echt aan komt. Alles valt op zijn plek en ik voel de zindering door het gebouw gaan. Het publiek loopt er wat onwennig doorheen.

Om 18.45 uur graai ik nog wat cadeautjes bij elkaar en vertrek naar de residentie van de Indiase ambassadeur. Ik rijd mee met Axel Rüger (directeur Van Gogh Museum). We zijn op exact dezelfde dag in onze functies begonnen en als altijd hebben we ook nu veel plezier. Het diner is op en top Indiaas. Met mijn tafelbuurman Pavan Varma (Director General van de ICCR) spreek ik uitvoerig over zijn nieuwste boek over de Indiase identiteit. Opmerkelijk is hoeveel gewicht hij toekent aan het kolonialisme waar India zich naar zijn mening nog steeds niet helemaal van lijkt te hebben bevrijd. Hoewel India naar zijn mening steeds meer zelfvertrouwen wint, zou het wat hem betreft meer mogen zijn. Rond 24.00 uur thuis, lees nog even de krant. Om 01.00 uur het licht uit.

Dinsdag

Vergaderdag. Vooraf nog een uurtje bijgepraat met onze president commissaris Alexander Rinnooy Kan. Tussen de vergaderingen door een interview voor het AT 5 Nieuws en ik kijk nog even naar het bijna definitieve ontwerp van onze nieuwe website. Ik bel met het Koninklijk Huis. Het Hof is een grote supporter van het festival en de samenwerking is prettig en professioneel.

Huilend van het lachen kijk ik met een paar collega’s op de festivalwebsite (www.indiafestival.nl) naar het YouTube filmpje van de rondrijdende festival vrachtauto. Onvoorstelbaar hoeveel mensen dat maffe ding hebben gezien! Rond zessen thuis voor een snelle hap want de kinderen gaan ‘Sint Maarten lopen’. Ook bij ons wordt aangebeld door twintig kinderen waardoor de snoepjes meteen op zijn (wel zo efficiënt!). De kinderen komen stuiterend thuis en ik mag ze in bed stoppen. Na een paar geestige stukjes James Bond (toevallig in India!) nog even werken aan mijn speech voor morgen. Om 00:30 uur gaat de laptop uit!

Woensdag

Kinderen naar school gebracht. Met collega Romy spreek ik over de radiocampagnes en drink een kop koffie met een vriendin. Ik loop een ronde door het gebouw en geef hier en daar nog wat wensen door. De foto met Indiase travestieten bij de ontvangstbalie laat ik maar vervangen. Ik heb geen zin in mogelijk ontstemde Indiërs vanavond.

Rutger Koopmans belt mij en meldt dat mogelijk alsnog een zware Indiase minister naar Amsterdam komt voor het economische programma dat ook in deze periode plaatsvindt. Het zou geweldig zijn.

Ik neem het draaiboek van de opening nog eens grondig door. Ook voor het Concertgebouw is dit een complex geheel. ’s Middags een uitgebreid live radio interview en aansluitend nemen we met het openingsteam de avond voor de laatste keer door. Onderwijl ontvang ik een bos bloemen van Ernst Veen van de Nieuwe Kerk. Ik kleed me thuis om en arriveer even voor zessen. Ik zie dat minister Plasterk zojuist is gearriveerd. Van Karan Singh nog geen spoor. Tussen de tientallen handen door bel ik met Joost bij het KNMI en ik besluit dat de opening van het festival buiten plaatsvindt. Singh arriveert een half uur later dan aangegeven. Zijn Indiase assistenten noemen dat ‘only 5 minutes sir!’. Blijft wennen…..

Ondanks de regen op het Museumplein ziet prinses Máxima er oogverblindend uit in haar lichtblauwe design sari. Na de korte openingsplechtigheid met spectaculaire confetti knal, steken we over naar het Concertgebouw langs een muur van flitslichten. Na de toespraken kondig ik het verrassingsconcert aan. Bij het noemen van de eerste Indiase grootheid Chaurasia gaat er een golf van enthousiasme door de zaal heen. Als ik dan nog de tweede grootheid Hussain noem kan het helemaal niet meer stuk. Het is feest! Chaurasia ontvangt van Plasterk voor de pauze een koninklijke onderscheiding. Na de pauze volgt het Kathakali danstheater. Spectaculaire kostuums en schmink met veel percussie. Voor de westerse concentratiespanningsboog is het soms even wennen. Maar feestelijk is het! Na de ontvangst en het uitwuiven van de prinses met haar gevolg drinken we nog even een biertje in een café. 01:30 uur naar huis, 02:00 uur naar bed.

Donderdag 13 november

07.00 uur klaarwakker. Mijn hoofd draait nog op volle toeren. Kinderen naar school. Op kantoor praat ik met collega’s na over de opening. Na de vergaderingen bel ik met de bij de opening betrokken externen. Iedereen reageert enthousiast. Daarna thuis eten. Het is een avond van grote luxeproblemen: welk concert te kiezen!? Alle drie de optredens zijn van de buitencategorie. Het langst zit ik bij Zakir Hussain. Verbijsterend wat hij uit zijn tablas haalt! Schrille tonen, schurende geluiden, mitrailleur salvo’s, melodieën. De Mozart van de tabla. Ik ben totaal gebiologeerd. De beeldschone Odissi danseres Sujata Mohapatra en Chaurasia treden op in een uitverkochte Kleine Zaal. Ik ga om 01:00 uur doodop maar zeer tevreden naar bed.