Soul van Saadiq verplettert

Pop Raphael Saadiq.Gehoord: 13/11 Paradiso, A’dam ****

Aan het begin van het concert draagt de 42-jarige soulzanger Raphael Saadiq nog een stijlvol grijs pak boven zijn glimmende zwarte schoenen. Halverwege gaat het jasje uit en de stropdas losser. En aan het eind heeft hij alleen nog een mouwloos wit hemdje aan boven zijn nette grijze pantalon, terwijl hij gloedvol in de microfoon kermt: „I need some sex, some sex with you.”

Raphael Saadiq is een soulzanger, componist en producer die succesvol was in alle uithoeken van het spectrum van de soul, van New Jack Swing tot r&b, en van nu-soul tot retro soul. Hij won een Grammy Award voor zijn samenwerking met D’Angelo, maakte een fantastische plaat met het helaas kortstondige project Lucy Pearl, produceerde het derde album van Joss Stone en scoorde eind jaren tachtig al hits met de groep Tony! Toni! Toné! Zijn zojuist verschenen derde soloplaat The Way I See It is een gedoseerde, wervelende ode aan de soul uit de jaren zestig en zeventig die hem gevormd heeft met prachtige instrumentaties, melodielijnen en grooves die klinken als toen, maar zonder de muziek van toen na te doen.

Op het podium van Paradiso laat Raphael Saadiq zijn oudere werk moeiteloos aansluiten op de verrukkelijke nostalgie van zijn nieuwe plaat. Hij is nooit een gelikte zanger geweest en oude soul was altijd al een rode draad, die hij nu meer dan ooit op de voorgrond laat treden. Hij kan met zijn rauwe stem soepel schakelen naar falset of naar een meer verleidelijke lage stem terwijl het koper bescheiden schettert en achtergrondzangers en vocaal ondersteunende bandleden regelmatig voor extra pit zorgen. Speciale vermelding verdient de kleine elastieken achtergrondzangeres die zangpartijen die op plaat zijn ingezongen door respectievelijk Dawn Robinson (Lucy Pearl’s Dance Tonight) en Joss Stone (Just One Kiss) prachtig nieuw leven inblaast.

Net als op zijn nieuwe album laat Raphael Saadiq nummers als Sure Hope You Mean It, Love That Girl, Staying In Love en het al oudere Be Here live overkomen als decennia oude evergreens die toch helemaal klinken als nu. Soms wordt het muzikaal erg druk met al die meezingende bandleden en tegelijkertijd stuwende instrumenten. Dat gaat ten koste van de groove. Maar de muziek heeft voortdurend een overweldigend optimistische energie. De soul van Saadiq is niet zozeer nostalgisch maar simpelweg ouderwets goed.