Melodieuze liedjes

cd pop

Glasvegas: Glasvegas ****

Het nobele werk van een sociaal werkster, de trauma’s van een kind dat opgroeit zonder vader en de burgerplicht om je tegen racisme te verzetten. Het zijn niet de stoerste onderwerpen die door de groep Glasvegas bezongen worden.

Hun muziek lijkt op het eerste gehoor nogal braaf en politiek correct, maar werd in Groot-Brittannië al breed omarmd als een belangrijke nieuwe stem in de popmuziek. Het viertal uit het Schotse Glasgow schuwt het drama niet in songs die groots en galmend uitpakken, nog een flinke stap verder dan de grootse en galmende sound van Interpol en Editors.

Glasvegas citeert gretig uit de pophistorie, van het al eens door The Shangri-Las geadopteerde Beethovencitaat in het nummer Stabbed tot de vanzelfsprekendheid waarmee zanger James Allan kreten als „what’s the story morning glory” en „biff bang pow” door zijn teksten verweeft.

„It’s my own cheating heart that makes me cry”, parafraseren ze een thema uit de countrymuziek terwijl ze met country verder helemaal niets van doen hebben. Galmende surfpop en verheven jarentachtigmuziek mengen zich tot een ver boven de drie turven hoge drumster Caroline McKay uittorenende kathedraal van geluid. Vooral de gitaren worden in stelling gebracht om de hemel te bestormen.

Openingsnummer Flowers & football tops mondt uit in het overbekende volksliedje You are my sunshine, alsof de band al meteen heeft ingecalculeerd dat hun muziek door duizenden mensen op voetbaltribunes en festivalterreinen zal worden meegezongen.

De sfeer van heiligheid delen ze met Simple Minds, ook Schotten die het grote gebaar niet schuwden. Dat Glasvegas’ statige geluid toch zo oorspronkelijk uitpakt, danken ze aan sterke songs als Geraldine en Daddy’s gone die tot de melodieuze hoogtepunten van het popseizoen behoren. Daddy’s gone dreef al menige uitverkochte Schotse popzaal tot tranen om het oprechte sentiment dat erin uitgestald wordt, van een jongen die roerend verslag doet van het feit dat hij zijn vader altijd heeft moeten missen. Een tearjerker misschien, maar niet minder boeiend om ze voor het eerst live te horen, wanneer Glasvegas zaterdag speelt tijdens London Calling in Paradiso.