Kniertje revisited

Marcel breit een stoel. De toegepaste kunst gaat met sprongen vooruit. Na eerst stoelen te hebben getimmerd, gehakt, gegoten en gesoldeerd is de mensheid erin geslaagd stoelen te breien.

Het briljante van de stoel van Marcel Wanders is dat je er niet doorheen zakt, zoals bij andere breiwerkjes. Het is een fopbreiwerkje. Het touw is gemaakt van, ik citeer even, ‘aramide vlecht met een kern van carbon’. Chemisch jargon, maar het zou ook slecht vertaald Engels kunnen zijn.

Dankzij de gebreide stoel is Marcel Wanders uitgeroepen tot ‘een van de meest innovatieve mensen van Europa’. Dankzij de gebreide stoel wordt Marcel Wanders door HP/De Tijd gerekend tot ‘een van de honderd meest invloedrijke Nederlanders’. En al die andere kunstenaars en ontwerpers maar tobben. Breinaalden vergeten.

Ook op de website van Marcel Wanders Studio wordt niet aan bescheidenheid gedaan. ‘Macramé meets high-tech’ en ‘Gaudi revisited’ heet het daar over de Knotted Chair. Wel vaker zijn de begeleidende teksten het briljantst.

Het grappige van de stoel is dat het touw lijkt op gevlochten staaldraad en dat het gevlochten staaldraad weer bestaat uit een vederlicht chemisch mengsel. Dat begrijp ik ook wel, dat zoiets grappig is. Een voorwerp dat weinig zou moeten wegen, weegt tot ieders verrassing ook in het echt niet veel en een ding dat zacht zou moeten zijn voelt hard aan. Ik begrijp dat designfreaks en designmusea daar opgewonden van raken.

De Knotted Chair staat intussen in alle beroemde musea van de wereld. U weet wel, van die instellingen waar je nooit op een tentoongestelde stoel mag zitten.

Want hoe zit het met het zitgehalte?

Designstoelen worden ontworpen voor gelovigen. De gelovigen houden bij hoog en laag vol dat ze nog nooit zo lekker hebben gezeten, maar de gemiddelde achterwerken weten wel beter. Het gemiddelde achterwerk weigert tot aanschaf over te gaan en blijft hardnekkig zweren bij de klassieke stoel.

Ook de Knotted Chair wordt een klassieke stoel genoemd. Men bedoelt klassieke museumstoel.

Ik heb nooit een wonderlijker silhouet gezien dan dat van de man die vond dat je op een Rietveldstoel uitstekend zat. Hij zag eruit als een trekharmonica en zijn kont als een pannendeksel.

Wie een tijdlang doorbrengt in de Knotted Chair zal er onverbiddelijk gaan uitzien als een damesbeen in een netkous.

Rietveld knipoogde met zijn marteltuig nog naar de kunst van zijn tijd. De Knotted Chair verlangt terug naar de tijden van korset en harnas.