Hannah mag dood als zij dat wil

Ze zou nog een half jaar hebben, zeiden de artsen die haar wilden opereren.

Hannah (13) weigerde. Ze is de operaties beu.

Hoe oud moet je zijn om te mogen besluiten over je eigen leven – of dood? De dertienjarige Hannah Jones uit het dorpje Marden (Herefordshire) heeft die discussie in Groot-Brittannië aangezwengeld én gewonnen: ze hoeft niet in het ziekenhuis te blijven voor weer een nieuwe hartoperatie, die haar leven zou kunnen redden. „Ik ben te veel in het ziekenhuis geweest. Ik heb te veel trauma’s die met ziekenhuizen verband houden”, zei ze gisteren in dagblad The Guardian.

Bij Hannah Jones werd op vierjarige leeftijd leukemie geconstateerd. Ze kreeg chemotherapie en medicijnen tegen een infectie. Daarna ontdekten artsen een defect aan haar hartspier, veroorzaakt door de anti-infectiemedicijnen. Inmiddels is ze meer dan tien keer geopereerd. Ze heeft eigenlijk een harttransplantatie nodig, maar de kans dat die operatie fout gaat, is aanzienlijk.

In Groot-Brittannië zijn personen vanaf zestien jaar wilsbekwaam: zij mogen besluiten of ze een medische behandeling wel of niet willen ondergaan. Jongere kinderen hebben dat recht niet automatisch.

Dat leidde ertoe dat Hanna Jones door haar artsen gedwongen werd om naar het ziekenhuis te komen voor een nieuwe behandeling. „Ze belden ons vrijdagavond op en zeiden dat ze haar zouden komen halen als we haar niet naar het ziekenhuis brachten. We hebben geweigerd”, vertelde moeder Kirsty Jones, een verpleegster die zelf op een afdeling had gewerkt waar patiënten met harttransplantaties lagen, tegen persbureau AP. De artsen zeiden dat Hannah Jones binnen een half jaar zou sterven, als ze zich niet zou laten behandelen.

Even leek het op een rechtszaak uit te draaien. Maar toen Hannah Jones een uur met de medewerker van de kinderbescherming had gepraat, stapte die naar de advocaat die het ziekenhuis inmiddels had ingehuurd om het standpunt van Hannah Jones uit te leggen. Daarmee was de rechtszaak van de baan.

Een reeks kinderartsen kreeg het woord in de Britse pers: zij verklaarden dat „niemand gedwongen kan worden een harttransplantatie te ondergaan” en dat „een vierjarige met suikerziekte ontelbaar veel meer van die ziekte weet dan zijn 84-jarige overgrootmoeder”. Eerdere rechtszaken lieten zien dat „het besluit van het kind geldig kan zijn als het genoeg begrip en intelligentie toont om volledig te begrijpen wat wordt voorgesteld”. Het ziekenhuis schreef in een brief aan de ouders te hebben ingezien dat de dertienjarige patiënte dat besef voldoende had.

Hannah Jones’ eigen motivatie: „Ik heb gewoon besloten dat er te veel risico’s zijn.” En, zei ze, ze was blij om „een leven van een ander te redden” door zichzelf van de lange wachtlijst voor harttransplantaties te schrappen.