Clichématig, maar tegelijk ook best vermakelijk

How to Lose Friends and Alienate People Regie: Robert B. Weide. ***

How to Lose Friends & Alienate People valt in de categorie best vermakelijk. De film gaat op dezelfde manier te werk als The Devil Wears Prada: zogenaamd de snelle, oppervlakkige wereld van de glitter en de glamour op de korrel nemen, maar er stiekem dol op zijn en hopen dat de glamour toch op de satire afstraalt. Satire is ook eigenlijk een te groot woord.

Aan de basis staat het gelijknamige boek van de Britse journalist Toby Young, waarin hij zijn rampzalige carrière beschrijft bij het Amerikaanse glimblad Vanity Fair. Dat boek schijnt een stuk scabreuzer te zijn dan de tamelijk tandeloze film, die het vooral moet hebben van de charme van de twee hoofdrolspelers: Simon Pegg als de Engelsman in New York Sidney, en Kirsten Dunst als Alison, zijn collega op de redactie en aspirant-romanschrijver. Beiden zijn hoogst knuffelbare acteurs met talent voor vertedering, dat ze gretig en zonder gêne gebruiken.

Sidney is naar New York gehaald door de meedogenloze hoofdredacteur van Sharps Magazine, gespeeld door Jeff Bridges die zich onnoemelijk lijkt te vervelen. Hij wil met zijn scherpe pen opgeblazen beroemdheden doorprikken en verzet zich aanvankelijk tegen de spelletjes van lepe publicisten, die hun sterren bij hem promoten. Het milieu van valse vriendschap en gebakken lucht is niet slecht getekend, hoewel totaal volgens de clichés. Dat geldt eigenlijk ook voor de held van de film. Hij is zo’n typisch Britse lad die in het weekend de Amsterdamse binnenstad onveilig maakt. Maar lastig blijft het om Pegg en Dunst te weerstaan.