Spannend: wachten tot de dame sterft

Een kunstenaarsduo uit Gent maakte The Graveyard, waarin het hoofdpersonage sterft - uit ouderdom. Gameliefhebbers voeren verhit discussies: is dit een computergame of niet?

The Graveyard is geen typische videogame. Het is uitgevoerd in rustig zwart-wit, in plaats van een explosie van kleur. Het duurt slechts een minuut of zeven, terwijl games van zeven uur soms al worden bestempeld als ‘kort’. Eigenlijk is de enige overeenkomst met andere games dat ook The Graveyard draait om de dood.

„We wilden de dood, een concept dat zo alomtegenwoordig is in computergames, onder de loep nemen”, leggen de makers via e-mail uit. „Gamers gaan doorgaans lichtzinnig om met de dood van hun personages. Meestal is die dood het gevolg van geweld, wat in het echte leven nog steeds een uitzondering is. Wij wilden een game maken die om de gewone, banale alledaagse dood gaat: het sterven door ouderdom.”

The Graveyard is een ongewoon spel van een ongewone spelstudio, het Tale of Tales uit Gent. Oprichters Michaël Samyn en Auriea Harvey ontmoetten elkaar via de kunstscene op internet. Beiden waren geïnteresseerd in de mogelijkheden van nieuwe media. Ze trouwden en begonnen te experimenteren met games. „Ons doel is om op een artistieke manier games te maken. We willen ideeën, verhalen en thema’s overbrengen die wij de moeite waard vinden.”

Tale of Tales hoort bij een tegenstroming in de gamewereld. Waar grote spelbedrijven proberen te scoren met dure Hollywood-achtige producties, zijn er ook creatieve jongens die als ‘indies’ het op een andere manier aanpakken. De studio bestond tot nu toe bij de gratie van subsidies, maar in 2009 gaan Samyn en Harvey kijken of hun eigenzinnige werkwijze ook geld kan opleveren.

The Graveyard is gemaakt in de luwte van een groter project: The Path, dat is gebaseerd op het oorspronkelijke sprookje ‘Roodkapje’. „We proberen het verhaal opnieuw te vertellen op een manier die hedendaagse mensen misschien meer zullen waarderen. De game past in de orale verteltraditie waarin sprookjes gedijen.”

Voor The Graveyard werden ze geïnspireerd door het kerkhof in Izegem, de plaats waar Samyn opgroeide. „Ik vond het vroeger een bijzonder aangename plek.” Download het resulterende spel en je ziet meteen hoe de inspiratiebron gestalte heeft gekregen. Een bejaarde vrouw met wandelstok staat wat instabiel bij de ingang van de begraafplaats. Als je op een van de pijltjestoetsen drukt, begint het vrouwtje moeizaam te lopen. Aan het einde van de wandeling wacht een bankje. Je laat de oude vrouw zitten om uit te rusten. Direct begint een liedje: Komen te gaan, over de mensen die de vrouw heeft gekend en die inmiddels zijn overleden. In de betaalde versie (3 euro) van het spel is een spelelement toegevoegd: dan bestaat de kans dat het hoofdpersonage tijdens het spel overlijdt.

Niet iedereen is onder de indruk. Criticus Anthony Burch schreef zelfs dat de productie hem „ziedend maakt”, omdat het volgens hem geen spel is: enige spelregels of doel ontbreken. Op het weblog van Tale of Tales volgde een verhitte inhoudelijke discussie. Conclusie: goed, het is geen spel, maar discussies als deze zijn ook wat waard.

Een snijdend spannend spel is The Graveyard dan ook niet te noemen. Hoe definieert Tale of Tales het tergend traag voortbewegende omaatje op het kerkhof? Misschien zijn het wel landschapsschilderijen, oppert het duo. „Om andere emoties en ideeën uit te drukken zijn andere vormen nodig. Het zijn die vormen waar wij naar op zoek zijn.” Tale of Tales wil dat makers nadenken over het creëren van dit soort virtuele werelden. „Het heeft geen zin om de echte wereld na te bouwen in een virtuele wereld. We moeten keuzes maken en beslissingen nemen: wat is er interessant, wat wil je precies vertellen?”

Een demo van The Graveyard is gratis te downloaden: www.tale-of-tales.com/TheGraveyard