Moeten eenmansbedrijfjes meer gesteund worden?

Als zzp’er moet je hard en zelfstandig werken.

Maar je verdient genoeg om een duurdere verzekering te kunnen betalen en om te sparen voor later.

„Ben je zzp’er? Vind je dat niet eng in deze tijden?” De kredietcrisis en de vrees voor een recessie lokken dit soort reacties uit. Begrijpelijk, want zelfstandigen zonder personeel lopen nu eenmaal meer risico dan mensen met een vast contract. Dat wil niet zeggen dat de overheid ons ook meteen in bescherming moet nemen. PvdA, SP en GroenLinks willen zelfstandigen verplichten tot een verzekering voor arbeidsongeschiktheid. En er gaan ook stemmen op om de pensioenopbouw voor zelfstandigen te reguleren.

Het is de hardnekkige reflex van links om zich te willen ontfermen over elke groep die risico loopt. In het geval van zzp’ers is deze betutteling niet terecht. Het gaat hier namelijk om een groep die bewust voor het risico kiest. Slechts 1 procent van de zzp’ers wordt tot zelfstandig ondernemerschap gedwongen. De rest kiest vrijwillig en is bovendien heel gelukkig, blijkt uit onderzoek.

De afgelopen tien jaar is de groep zelfstandig ondernemers gegroeid tot ruim één miljoen mensen. Sinds 2004 ben ik er daar één van. Naast uiteenlopende tekstopdrachten schrijf ik romans, waarvoor ik af en toe een paar weken vrij neem om me terug te trekken. Dat kan ik doen, omdat ik zelfstandig ben. Bovendien geeft het zelfstandig ondernemerschap me de vrijheid om verschillende klussen naast elkaar te doen en me niet te laten beperken door een baas of een functieomschrijving. En niet onbelangrijk: ik verdien nu drie keer zoveel als toen ik nog in loondienst werkte en ben veel enthousiaster over mijn werk. Trotser ook, omdat ik het allemaal zelf heb gedaan. En ja, er zijn nadelen. Ik krijg niet doorbetaald als ik ziek ben, ontvang een schijntje als ik zwanger ben, heb geen pensioenopbouw en moet het bij arbeidsongeschiktheid met de bijstand doen. Deze nadelen wegen wat mij betreft geen moment op tegen de voordelen. Ook omdat ik al die nadelen al kende toen ik zzp’er werd.

Als zzp’er moet je hard en zelfstandig werken. Hoe beter je bent, hoe meer je jezelf verzekert van nieuw werk. Maar je moet er ook voor zorgen dat je op vakantie kunt en dat je plotseling door griep kunt worden overvallen. Je moet zelf een manier verzinnen om de risico’s te beperken en op te vangen. Dus moet je stevig onderhandelen over een uurtarief en geld opzij zetten voor mindere tijden. Je bent kortom niet alleen verantwoordelijk voor je werk maar ook voor je eigen gezondheid. Kun je die risico’s en verantwoordelijkheden niet aan? Blijf dan in loondienst. If you can’t handle the heat, stay out of the kitchen.

De linkse partijen doen alsof zzp’ers zielig zijn en onbewust in een soort val zijn gelopen. Bovendien doen ze alsof de vrijwillige keuze om zelfstandig te worden niet omkeerbaar is. Dat is het wel. Als het niet bevalt, of als je het financieel niet blijkt te redden, dan word je niet gedwongen zzp’er te blijven. En zielig zijn we al helemaal niet. Ik ben een alleenstaande zonder kinderen, hoef als schrijver nauwelijks te investeren en heb geen ingewikkelde administratie. Een luxepositie, hoor ik u denken. Inderdaad. Daarom neem ik die risico’s graag voor eigen rekening.

Merel Roze (33) is zelfstandig tekstschrijver. Ze werkt(e) onder andere voor AT5, UWV, Libelle, NRC Handelsblad, Humanitas, Dance4Life, SNS Bank. Haar tweede roman, ‘De weekenden waren voor haar’, is twee weken geleden verschenen.

Ook een eenmanszaak starten? Kijk op zzp-centrum.nl voor informatie, inspiratie, handige tips en links.